یک روز زندگی معلمی

      دیدگاه‌ها برای یک روز زندگی معلمی بسته هستند

✍🏼 بهاره سرمدی نجف‌آبادی؛ آموزگار

صبح ساعت ۶ بلند می‌شوم. صبحانه و ناهار دخترم را آماده می‌کنم. به درس‌های امروز نگاهی می‌اندازم. چند برگه را که از دیشب مانده صحیح می‌کنم و نمره‌ها را وارد دفتر کلاسی می‌کنم.

جراحی داشتم، دکتر ۳۰ روز استعلاجی برایم نوشته. اداره که عمراً نیروی جایگزین بفرستد، از همان هفته اول پاشدم با همان پای جراحی‌شده رفتم مدرسه. پانسمانم را عوض کردم. اسنپ گرفتم. رفتم مدرسه. هول‌هولکی باید درس بدهم. حتماً باید ساعت اول قرآن درس بدهم. بچه‌ها در ریاضی اشکال دارند. زمان کم است و مجبورم زنگ تفریح بمانم در کلاس برای رفع اشکال. محتوا زیاد است. بچه‌ها به‌شدت ضعیف و حواس‌پرت شده‌اند و کم‌دقت و بی‌انگیزه. امتحان دارند. هر سال برای هر کلاس جداگانه، سؤال طراحی می‌کنم. هر سال سطح سؤال‌ها را پایین و پایین‌تر می‌آورم. امسال سؤال‌ها را بسیار راحت‌تر از سال‌های قبل طراحی کردم، با این حال بیشتر بچه‌ها با کلی ارفاق می‌شوند: قابل قبول.

ساعت سوم علوم داریم. روش‌های نوین تدریس را به‌خوبی بلدم. ماهر و مسلطم. اما زمان کم، محتوا بسیار و تعداد دانش‌آموزان زیاد و بسیار ناهمگن است. نصفه‌نیمه روش را و کامل تدریس را تمام می‌کنم.

زنگ تفریح می‌خواهم یک چایی بخورم. مدیر می‌آید به دفتر معلمان و دو تا بخش‌نامه می‌آورد. ناراحت است که چرا عکس رهبر را درآوردیم. می‌گوییم کار بچه‌های شیفت مخالف است. عکس‌ها را پرینت گرفته. ناراحت است که چرا بردها خالی است.
به کلاس می‌روم هول‌هولکی فارسی تدریس می‌کنم.
«آ…» می‌گوید: خانم نامه‌ام را خواندی؟
خوانده‌ام، اما باید با او مفصل حرف بزنم. زمان کم است. کلاس شلوغ است. می‌گویم: خواندم عزیزم، حرف می‌زنیم.
«ر…» نگاهم می‌کند. انگار می‌خواهد بگوید خانم از هفته قبل هم قرار است با من حرف بزنی.
«د..» را صدا می‌زنم تا عکس رهبر و پرچم را بزند. «پ…» برد را مرتب کند. لپ‌تاپ خراب است. سنگ جلو کلاس شکسته. مدرسه پول ندارد. اولیا دارا یا ندار، مسئولیت قبول نمی‌کنند.
معاون وارد می‌شود: بخش‌نامه جدید: طرح جدید: کار جدید!
زنگ خانه می‌خورد، باید برویم خانه! بچه‌ها می‌ریزند دور میز. فقط می‌توانم با دو نفرشان حرف بزنم. زمان ندارم.
دم در کلاس مادری بدون سلام و علیک و خسته‌نباشید می‌گوید: خانم چرا «س..» شده نیاز به تلاش؟
می‌گویم، من هم همین سؤال را از شما داشتم. چرا؟
اسنپ می‌گیرم و می‌روم مدرسه دخترم. ناظم مدرسه ناراحت است چون دخترم در مدرسه، مقنعه‌اش را سرش نمی‌کند و سر کلاس ریاضی نقاشی می‌کشد. می‌گویم ریاضی‌اش خیلی خوب است. می‌گوید: دلیل نمی‌شود. قبول می‌کنم. عذرخواهی می‌کنم و می‌آیم خانه.
روی کاناپه دراز می‌کشم، گوشی را برمی‌دارم. در شاد از ۲۰ نفر پیام دارم: اولیا، دانش‌آموزان، دانش‌آموزان سال قبل، معاون آموزشی، معاون پرورشی.
معاون آموزشی مستندات روش‌های خلاق تدریس می‌خواهد.
معاون پرورشی مستندات هفته کتاب و شهادت حضرت زهرا در کلاس را می‌خواهد. می‌گوید برای سه‌شنبه‌های امام زمانی و چهارشنبه‌های امام رضا کاری کنم در کلاس.
می‌خوابم و بعد از بیدارشدن، ناهار می‌خورم. برگه‌های ریاضی را صحیح می‌کنم.
شام می‌پزم. سؤال‌های آزمون پس‌فردا را می‌نویسم و تایپ می‌کنم.

با دخترم تمیزکاری و بعد با هم ریاضی کار می‌کنیم.
می‌خواهد برایم علوم توضیح دهد. می‌گویم خسته‌ام.
می‌گوید آخر هفته بیرون می‌رویم؟ می‌گویم معلوم نیست! قسط‌هایم عقب افتاده است.

حساب کرده‌ام، آموزش و پرورش ماهانه برای هر دانش‌آموز به من ۶۲۵ هزار تومان می‌دهد. ماهی ۶۰۰ برای این همه کار و توقع؟!

هر کس هم نمی‌خواهد برود. نیروهای حوزه هستند با نصف این هم می‌آیند. بی‌حقوق هم می‌آیند.

هفته قبل یکی‌شان که در مدرسه هست و نگفت خدا قوت، نگفت ممنون از اینکه در استعلاجی هم می‌آیی مدرسه، گفت: قربان شکل ماهت بروم، لاک‌هایت را پاک کن، بعضی اولیا ناراحت می‌شوند!

بازرس‌ها هم از همکارم که عکس رهبر و پرچم در کلاس نداشتند، ناراحت بودند.

خسته‌ام. دخترم را می‌بوسم. با هم حرف می‌زنیم. او را در آغوش می‌گیرم و به یاد «ف…» می‌افتم که مادرش تا ساعت ۲ نصف شب در رستوران کار می‌کند و می‌گوید خانم بیدار می‌مانم تا صدای در خانه را بشنوم و بعدش خوابم می‌برد.

اشکم را پاک می‌کنم. حالا ذهنم به سمت «ن …» هم رفته که ویس داده و گریه می‌کرد که باز هم بستری شده.

دلم پیش « … » و «…» و «…» هم هست، که نشد به حرفشان گوش کنم. نشد تمرین‌هایشان را که آورده بودند ببینم، نگاه کنم و ناراحت بودم چرا امروز سر بچه‌ها داد زدم.

وقتی به «ل…» تذکر دادم، اشک در چشم‌هایش جمع شد و وقت نبود به او بگویم نباید این‌قدر بی‌نظم باشد و تذکر من به این معنی نیست که دوستش ندارم!
در تخت‌خوابم هستم، کنار کتاب‌هایی که عاشق خواندنشان هستم، اما دیگر نای خواندنشان را ندارم. دوباره به یاد قسط‌هایم می‌افتم. یک لیوان آب می‌خورم. ساعت ۱ است. زنگ هشدار موبایل را چک می‌کنم و می‌خوابم!