
سوگند صیادی، ۱۶ ساله، دانش آموزان یکی از مدارس کرمانشاه، روز ۲۳ آبان ماه ۱۴۰۵، توسط مدیر و معاونان مدرسه به سبب پی بردن به مسائل خصوصی، عاطفی و انسانی وی، تصمیم میگیرند که با خانواده تماس بگیرند، سوگند با شناختی که از پدرش دارد اصرار میکند مسأله را فاش نکنند چون میترسد کشته شود؛ اما مسئولان نادان و شنیع مدرسه با پدر تماس میگیرند، وی به مدرسه میآید و با شنیدن ماجرا، سوگند را مورد ضرب و شتم شدید قرار میدهد، بعد به خانه میبرد؛ در خانه خشونت تکرار میشود و پدر با تکیه بر قوانین منحطی که به سود اوست، سوگند را از طبقه پنجم به خیابان پرت میکند و در دم جان میسپارد.
این قتل جانکاه، لکهی ننگی بر پیشانی وزارت آموزش و پرورش تا همیشهی تاریخ است.
مدرسه که باید امنترین مکان برای رشد، آگاهی و بلوغ عاطفی دانش آموزان باشد تا بتوانند با امنیت کامل، مسائل خاص خود را مطرح کنند و راه عقلانی را بیاموزند، به محیطی امنیتی تبدیل میشود. بجای اینکه با عقلانیت و تدبیر آنان را برای زیستن در جامعه آماده کنند و با قوانین انسانی آشنا سازند، با سبعیت، آنان را به قوانین مرگ آفرین نرینه سالاری میسپارند که مرگ را تدارک دیده است.
وقتی مدارس با قوانین ارتجاعی و ایدئولوژیک حاکمیت اداره میشوند و از وزیر تا مدیر به بردهی تمام عیار این دم و دستگاه امنیتی و خردستیز مبدل میشوند، سپردن سوگندها به قربانگاه ناموس پرستی وقیحانه، امری عادی و معمولی تلقی میشود.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، ضمن محکوم کردن این جنایت هولناک و مخالفت صریح با رویههای نابخردانه در سیستم ناکارآمد آموزشی، همگام با دانشآموزان، معلمان و مردم آگاه اعلام میکند:
هر قانونی، بر گرفته از هر منبعی که چنین جنایتکارانی را تبرئه میکند، باید از دستگاه قضایی برچیده شود.
وزارت آموزش و پرورش باید پاسخگوی عملکرد ناانسانی خود، اداره کل و کادر اجرایی مدرسه مذکور باشد.
به نگاه امنیتی و انضباطی و مداخلهی ضد انسانی در زندگی خصوصی دانش آموزان پایان داده شود.
قوانین خشونتبار مردسالارانه را در مدارس ملغی اعلام کند.
از مشاوران متخصص و آگاه به مسائل نوجوانان بصورت ویژه و حرفهای استفاده شود.
نسبت به ایجاد تشکلهای دانشآموزی مستقل توأم با تقویت نهادهای حمایتی مرتبط اقدام کند.
