سوگند صیادی، دختر ۱۶ سالهای بود که تنها سه روز تا تولدش باقی مانده بود؛ اما به دست پدرش جان باخت. بر اساس روایتهای منتشرشده، پس از آنکه موضوعی درباره او به اطلاع مدیر مدرسه رسید، سوگند در دفتر مدیر صریحاً درخواست کرد پدرش را در جریان نگذارند؛ چون از جان خود میترسید. با این حال، مدیر با پدر تماس گرفت و او سوگند را با خود برد. این روایت، اگر صحت داشته باشد، از یک مداخله نادرست در موقعیتی بهشدت پرخطر حکایت میکند.
مسئولیت مستقیم قتل، بیتردید بر عهده پدر است؛ اما نمیتوان سهم تصمیمهای پیش از فاجعه را نادیده گرفت. وقتی دانشآموزی از جان خود میترسد و این ترس را به مدیر مدرسه منتقل میکند، انتظار میرود مدیر پیش از هر اقدامی خطر را ارزیابی کند، امنیت دانشآموز را در اولویت بگذارد و از تصمیمهایی که احتمال تشدید بحران را دارند بپرهیزد. تماس با همان فردی که دانشآموز از او احساس خطر میکند، بدون بررسی شرایط و پیامدها، پرسشی جدی درباره صلاحیت و آمادگی حرفهای مدیر برای مواجهه با بحران ایجاد میکند.
سالهاست نظام آموزشی از برنامههای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، طرحهای مشاوره، دورههای توانمندسازی مدیران، معاونان و مشاوران و آمار مداخلات موفق و اقدامات خود سخن میگوید؛ اما این آموزشها و برنامهها قرار است در کدام موقعیت به کار بیایند؟ اگر مدیر مدرسه در برابر هشدار صریح یک دانشآموز درباره امنیت جانیاش نمیداند چگونه مداخله کند، پس حاصل این همه دوره، دستورالعمل و ادعای توانمندسازی چیست؟
سوگند بازنمیگردد؛ اما نظام آموزشی نمیتواند به بهانه خشونت عریان پدر از کنار این فاجعه عبور کند. پدر باید در برابر جنایت خود پاسخگو باشد؛ مدیر مدرسه نیز باید درباره تصمیمش توضیح دهد و مسئولان حوزه مشاوره، آسیبهای اجتماعی و آموزش نیروی انسانی باید پاسخ دهند که چرا سازوکارهای آموزشی و نظارتیشان در چنین موقعیتی کارآمد نبوده است. خانمها و آقایان مسئول! عملکرد شما را نمیتوان صرفاً با عدد و رقم و گزارشهای پرشمار سنجید؛ آمارهایی که با دیدن چنین واقعیتهایی، باورپذیریشان بیش از پیش زیر سؤال میرود. این اتفاقات، عیار واقعی عملکرد شماست؛ و این بار، جان سوگند، بیعیاریِ ادعاهای شما را به محک جدی کشید.
