هر موجود انسانی حق حیات دارد. « زندگی » خود بسنده است، داده‌ی قدرت حاکمان نیست.
آزادی کشتن و جان ستاندن تحت نام قانون، ملهم از هر منبعی باشد، قداست و اعتبار ندارد؛ خواست مرگ برای دیگری ناانسانی‌ترین خواست ممکن است. حکم اعدام ابزاری نیست که در جامعه امنیت، عدالت و بازدارندگی ایجاد کند. شرایط اجتماعی نابسامانی که توسط قدرت‌های حاکم در نبود عاملیت مردمان شکل می‌گیرد و بستر جرم را فراهم می‌سازد، هستی حکمرانان را به خطر می‌اندازد، آنگاه برای بقا و تثبیت همین شرایط، اعدام را امری طبیعی قلمداد می‌کنند و با رجوع به قوانین خودساخته اعدام را چاره نهایی می‌دانند، حال آنکه قدرت برساخته از زور مطلق و قوانین مرگ آفرین آن باید منحل گردد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، موضع انسانی و عقلانی خود را همراه با جهانیان که مخالفت با نفس اعدام است و بارها در بیانیه‌ها و کارزارهای نه به اعدام، بیان کرده، تکرار می‌کند و اعلام می‌دارد: اعدام راه حل نیست، بلکه راه خشونت ورزی سیستماتیک علیه انسان و کرامت انسانی است.
ما معتقدیم اعدام خواست مردمان نیست، که حاکمان به نیابت آنان دست به چنین شقاوتی بزنند، با مراجعه به آرای حقیقی مردم این حقیقت خود را نمایان خواهد ساخت.
ما بر این باوریم که، قانون، نهاد و سرمایه انسانی برآمده از خواست همگانی، ضامن جوامع سامان یافته‌ای خواهد بود که با خرد و احترام به نفس زندگی و کرامت انسانی، زمینه جرم را کاهش دهند و قوانین جایگزین اعدام را برای جرائم احتمالی توسط دادگاه‌های مستقل و فرایند دادرسی منصفانه تدارک ببینند و سنت اعدام را از جهان برچینند.