او معلم بود؛
با گچ و تخته، الفبای زندگی را میآموخت…
اما روزی رسید که آخرین درسش را نه در کلاس، بلکه در خیابانهای رشت نوشت.
گلوله، قلبش را نشانه گرفت؛
اما نتوانست ایمانش به آزادی را خاموش کند.
فاطمه رفت، اما شجاعتش در حافظه ایران ماندگار شد.
او به فرزندش، به شاگردانش و به همه ما آموخت که آزادی بهایی دارد و انسانهای بزرگ، برای آرمانهای بزرگ از جان خود نیز میگذرند.
نام فاطمه پورصادقی تنها نام یک معلم نیست؛
نام زنی است که درس آزادگی را با خون خود امضا کرد.
یادش جاودان، راهش پررهرو، و نامش تا همیشه در قلب ایران زنده خواهد ماند.
پ ن : فاطمه پور صادقی، معلم و مادر یک پسر ۸ ساله از رودبار در ۱۹ دی ماه ، با گلوله ماموران، خونش سنگفرش خیابان های رشت شد .