✍️ژینا سردشتی
کلاسهای ریاضی معمولاً تعداد کمی دانشآموز دارند،دانشآموزانی که اغلب ساکت و حرفگوشکن هستند، اما در حوزه مطالب آموزشی، بعضی از آنها خیلی زود گیج میشوند. نه میتوانند محتوای مفهومی را بهخوبی درک کنند و نه میتوانند به حافظه خود اعتماد داشته باشند مسئله جدی است. آنها دانشآموزانی از دنیایی دیگرند،به جهان هنر و آموزشهای عملی نیاز دارند، به چیزی فراتر از کلاسهای اعداد و نظم شگفتی که در پس آنها حرکت میکند.
بعضی از این دانشآموزان خود خالق نظمهای بیانضباطی هستند، دارای شش امضا به دلیل عملکردهای نامطلوب آموزشی، تربیتی و اخلاقی… با این حال، دانشآموزانی هستند واجد احساسی که میتواند نغمه زندگیشان باشد و نتهای خلاقیتی که در یک آموزشوپرورش درست میتوان آنها را موزون کرد.
اکنون این دانشآموزان ششامضایی وارد کلاسهایی شدهاند با عنوان قطور ریاضی. آنها با دانشآموزان درسخوان به یک چشم دیده میشوند و همان انتظار و نگاه از آنها وجود دارد: قانون دلربای عدد بیست، ستارهای که باید مطالب ناگفته معلم را هم پیشخوانی کرده باشد و با حضور ذهن و آمادگی سر کلاس حاضر شود، چون رشتهاش به امر مقدس حقیقت جهان میپردازد، کدهای نظم و هندسه.
اما او از جهانی دیگر آمده است. نگاهها بر او سنگینی میکنند واو نمیتواند عمق انتظارات را برآورده سازد. در نتیجه، مورد نیشخند و استهزا قرار میگیرد و باری تازه بر مشکلات زیستهاش سنگینی میکند.
او پرخاشگرتر میشود و گاهی تنشهایی را به سوی خود جذب میکند که پیشتر تجربه نکرده است، گاه نیز افسرده و بیمار میشود. چرا؟ چون درک نمیشود چون بهزور او را در کلاسی جای دادهاند که بیش از اندازه برایش تنگ و خفه است. او به هوای آزادی نیاز دارد آزادیای که با ضرباهنگ تواناییهایش همنوا باشد.
اما چرا؟
چرا این دانشآموزان را، که تعدادشان هم اندک نیست، در کلاسهای ریاضی نشاندهایم تا زیر فشار یک تصمیم اداری و یک سیاست آموزشی یکسانساز، با چنین معضلات روانی و رفتاری روبهرو شوند؟
چه کسی مسئول این حجم از خشونت پنهانی است که بر این دانشآموزان بیپناه و محروم از حق انتخاب تحمیل میشود؟ آیا مسئولیت تصمیمهای آموزشی فقط در زمان صدور بخشنامهها معنا دارد یا مدیران باید پاسخگوی پیامدهای انسانی و تربیتی آنها نیز باشند؟
مدیر آموزش و پرورش و دستاندرکاران اجرایی در بعضی شهرهای دورافتاده ومرزی ، گویی قوانین را خود وضع میکنند و خود نیز مجری، قاضی و تهدیدکننده کسانی هستند که از آن قوانین تخطی کنند. گویی در این ساختار، اجرای دستور مهمتر از دیدن واقعیت دانشآموز و پاسخگویی در برابر سرنوشت اوست.
ما باید رشته ریاضی داشته باشیم، از هر طریقی و به هر قیمتی!
اما آیا حفظ یک عنوان و یک رشته آموزشی، ارزش آن را دارد که سلامت روان، عزتنفس و آینده تحصیلی گروهی از دانشآموزان قربانی شود؟
آیا باید در سایه این قهر و خنده، ساعتها دوید یا گریست و فغان سر داد؟ تا چه زمانی باید واقعیتهای کلاس درس را فدای آمار، بخشنامه و حفظ ظاهر ساختار اداری کرد؟
و پاسخ مدیر آموزش و پرورش به همه این واقعیتها و اعتراضها چیست؟
«هرکس با این واقعیتها مخالف است، از شغل و مسئولیت انتصابی خود استعفا دهد!»
اما آقای مدیر، مسئله استعفای منتقدان نیست مسئله پاسخگویی مدیران است. مدیریت یعنی پذیرش مسئولیت، نه فرار از نقد. اگر قرار باشد منتقدان بروند، چه کسی صدای دانشآموزان بیصدایی خواهد بود که قربانی تصمیمهای مدیریتی شدهاند؟
