امیر احمدزاده عکاس و معلم کورد اهل بیجار که متاسفانه در سال ۲۰۲۱ از میان ما رفت، با شناختی دقیق از چالش‌های دانش‌آموزان کوردستان و فضای آموزشی، عکاسی را به نوعی زبان بصری تبدیل کرد که واقعیت‌های ناگفته این بخش از جامعه را بازگو می‌کند.
تجربه زیسته احمدزاده به‌عنوان معلم در کنار دانش‌آموزان، نوعی «نگاه از درون» را در آثارش شکل داده است. این نگاه، برخلاف ثبت‌های صرفا مستند، حاوی احساس همدلی و درک عمیق از زندگی و چالش‌های روزمره دانش‌آموزان است. او در عکاسی خود به نوعی رسالت معلمی‌اش را ادامه می‌دهد؛ با نمایش دشواری‌ها و همچنین انگیزه و امیدی که در دل این کودکان وجود دارد.
این تصاویر ممکن است بیننده را متوجه این نکته کنند که عکاسی احمدزاده از فضای آموزشی و دانش‌آموزان کورد، تنها به جنبه‌های فنی یا زیبایی‌شناختی محدود نمی‌شود که حامل پیامی است در مورد امید، هویت فرهنگی و ارزش‌هایی که این دانش‌آموزان به آینده‌ای روشن‌تر پیوند می‌زنند.
او دیدگاهی نزدیک و صمیمی به موضوع دارد و شاید هدفش این بوده که با بهره‌گیری از تجربیات خود به عنوان یک معلم، احساسات و سختی‌هایی که دانش‌آموزان با آن روبه‌رو هستند را منتقل کند. این نگاه می‌تواند همدلی بیشتری در بین مخاطبان برانگیزد، چرا که نگاه عکاس به دانش‌آموزان فراتر از یک عکاس صرف است و شامل تجربه زیسته او در کنار کودکان و در کلاس‌های درس می‌شود؛ کودکانی که در کوردستان با چالش‌هایی مانند نبود امکانات کافی، کمبود معلمان و مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند.
منبع: ژێدەر