✍زینب پارسا/معلم
معلم مدارس غیردولتی گاهی با یک تناقض تلخ و عجیب مواجه است: هرچه باتجربهتر، کارآمدتر و باسابقهتر میشود، احتمال ادامه همکاریاش کمتر میشود! بله درست می بینید.
معلم یک سال تمام تلاش میکند، کلاس را اداره میکند، برای دانشآموزانش وقت میگذارد و رضایت خانوادهها را به دست میآورد؛ اما در پایان سال، به جای آنکه سابقه و تجربهاش امتیاز باشد، ممکن است با یک تصمیم ساده کنار گذاشته شود؛ فقط چون نیروی کمسابقهتر، ارزانتر تمام میشود.
نیروی با سابقه به واسطه اعتباری که کسب کرده حقوقش بیشتر از نیروی تازه کار است و به همین دلیل گاها حذف می شوند.
این دیگر صرفاً مسئله یک قرارداد یا یک مدرسه نیست؛ مسئله، نگاه به شأن و امنیت شغلی معلم در مدارس غیر دولتی است.
در دوران آموزش مجازی نیز بسیاری از معلمان غیردولتی تجربه مشابهی داشتند؛ با وجود قرارداد و انجام کامل وظایف آموزشی، در مواردی حقوقشان پرداخت نشد یا مبالغ قابلتوجهی از آن کسر شد؛ در حالی که شهریه دانشآموزان همچنان دریافت میشد.
سؤال روشن است: اگر شهریه دریافت شده و آموزش نیز ارائه شده، چرا باید هزینه بحران از جیب معلم پرداخت شود؟
آیا معلم مدارس غیر دولتی باعث جنگ شده است؟
چرا قرارداد ها با این معلمان اعتباری ندارد؟
معلم غیردولتی نباید نیرویی باشد که تا زمانی که ارزان است، مطلوب و زمانی که باسابقه شد، قابل حذف تلقی شود. و در بحران ها حقوقشان ضایع شود.
سابقه معلم باید برای او امتیازی باشد تا راحت تر در فضای کار بماند تا کیفیت آموزش بهتر شود،
حذف معلمان کارآمد به دلیل آنکه نیروهای تازه کار حقوقی کمتری دریافت می کنند ،
کیفیت آموزش را به خطر می اندازد.a