✍️ انجمن صنفی معلمان کوردستان
عصری کە انسان امروزی در آن قرار دارد عناوین و القاب گوناگونی بە خود گرفتە و دهها کتاب در زمینە اتمیزە شدن انسانها، عصر تنهایی انسان، قرن تنهایی و….بە سبب زیست در جهان مدرن و مختصات و مشخصات این نوع زیست منتشر شدە و آثار منفی جمعی و فردی، سیاسی-اجتماعی و روانی این زیستجهان را بیان کردەاند. اما بشر همچنانکە بە درازای تاریخ خود را با مسائل تطبیق دادە و با ناملایمات جهان پنجە در پنجە افکندە، در شرایط کنونی نیز راەحلهای خود را داشتە و باز تجربەای جمعی بە زیستجهان مردمان این عصر در قالب تشکیلات و کنشهای جمعی عرضە کردە و منشاء تغییر و تحولات شدە، یا راە را برای تغییرات موردنظر آیندە آمادە کردە است.
کار کە خود منشاء تغییرات و دگرگونیهای جهان امروز است و معلول صرف توان نیروی کار، گاهی بە از خود بیگانگی دامن میزند و این هم متاثر از خود کار است، و هم متاثر از کارفرما. کارفرما چە از نوع دولتی و چە خصوصی نیروهای منفرد شدە را مطلوب خود میبیند، چون بدون حد و مرز میتواند بر او اعمال قدرت کند و رفتار نیروها را در ید کنترلش داشتە باشد. اما باطل السحر این قدرت، ایجاد نیروهایی بە هم پیویستە از نیروی کار در قالب اتحادیەها، انجمنها و کانونهاست. تحت هر نامی کە باشد، مهم استقلال عمل و اتکا بە اعضائی است کە در صورت عدم اتحاد در معرض استثمار دائمی خواهند بود و در صورت بهم پیوستن اعمال قدرت خواهند کرد در جهت منافع جمع.
انجمن صنفی معلمان کوردستان یکی از این باطلالسحرهای یکەتازی کارفرما، و ایجاد نیرویی همبسته از اعضاست، تا از حقوق نیروی کار (معلمان)، و دانشآموزان دفاع کند. اینجاست کە دیگر اعمال قدرت و کنترل رفتار معلمان با تهدید نیروهای مختلف (درون و برون سازمانی) برای درهم شکستن آنانی کە خیر عمومی را دنبال میکنند بە آسانی میسر نمیشود. خصوصا اینکە اگر انجمنهای مدنی، ورزشی، زنان، دانشگاهیان، کارگران و اولیاء دانشآموزان وارد عرصە شوند و در نقطە مشترک خیر عمومی بهم پیون بخورند. این همان اتفاق خوبی است کە بعد از اخراج تعدادی از معلمان کوردستان افتاد و دیگر نیروهای اجتماع را برای حفاظت از منافع جمع بە کنش جمعی واداشت.
دفاع مستدل و منطقی فعالین صنفی از مواضع خود و منافع معلمان و دانشآموزان و درخواست آنان برای تعامل درست با جامعە معلمان گوش شنوایی نداشت و بەجایی نرسید. تصمیمهای ناصواب از قبل گرفتە شدە بود، حتی احکام تبرئە دادگاە هم نادیدە گرفتە شد و حکم بە اخراج دادند بە این گمان کە درهای مطالبەگری را برای همیشە میبندند و مهر و موم میکنند. با اشتباە محاسباتی و تنگ نظریهایی کە فرسخها از علم، آموزش و فضای آموزشی دور است، فاصلە صف و ستاد را بە شکافی عمیق تبدیل کردند و نزد فرهنگیان رفوزە شدند. اما معلمان اخراجی تنها دە روز پس از اخراج، در ۷شهریور از مردم و نیروهای مدنی نمرە قبولی گرفتند و جامعە مدنی بە پاس ایستادگی آنها بر مواضع درست و دفاع از آموزش و حقوق مسلم معلمان و دانش آموزان، در راهپیمایی تاریخی “گوێزە کوێر” آنان را همراهی نمودە و نقشی دیگر بر تابلوی پر افتخار کوردستان حک نمودە و روزی ماندگار و تجربەای موفق از “ما شدن” خلق کردند.
سحرگاە هفتم شهریور سال ۱۴۰۴ صدها زن و مرد سنندجی بە همراە فعالین دیگر شهرهای کوردستان (از هرسین، شهاباد، مریوان، سقز و….) کە روز قبل دهها کیلومتر راە پیمودە بودند خستگی را بەجان خریدند و حضور یافتند. گروههای کوەنوردی و محیط زیستی، فعالین حقوق زنان، اهالی فرهنگ و هنر، گروههای مذهبی، بازنشستگان، ورزشکاران و…. همە آمدند و آواز همبستگی خواندند: “یێ وەکوو یەکیەتی، یەکگرتن و یارمەتی”.
بار دیگر قساوت و تنگنظریها سبب خیر شد و روزی بە تقویم مقاومت و همبستگی انجمن صنفی معلمان کوردستان و جامعە مدنی افزودە شد. روزی کە در مسیر پیادەروی بە سوی تفرجگاە” گوێزە کوێر” در دامنە آبیدر سنندج صفی چند کیلومتری شکل گرفت و نمادی از همبستگی، عدالتخواهی، “نیشتمانپەروەری” و جلوەای زیبا از وجود مای متکثر، متحد و ماندگار خلق شد. همزمان جامعە معلمان و فعالان صنفی سقز هم در اقدامی زیبا و منسجم بعد از کوهپیمایی، بر سر مزار ماموستا محمد امامی مبارز و نویسندە محبوب سقزی حاضر شدند و با قرائت بیانیە بە حمایت از معلمان اخراجی پرداختند.
انجمن صنفی معلمان کوردستان هفتم شهریور۱۴۰۴ را بە عنوان روز همبستگی با دیگر تشکلهای مردمی بە تاریخ فعالیت ۲۵ سالە خود افزود و برای همیشە بدان افتخار میکند.
استوار باد صفوف جامعە مدنی متحد متکثر!
ماندگار باد ۷ شهریور ۱۴۰۴ در تاریخ فعالیتهای مدنی کوردستان!