آهای معلمان!
دیگر بس است.
بیایید یک بار هم که شده، ظلم را نپذیریم.
بیایید یک بار هم که شده، در برابر این همه بیعدالتی بایستیم.
ما سالیان سال سکوت کردیم.
وقتی آگاهانه آموزشوپرورش را تضعیف کردند،
وقتی به قصد پایین آوردن سواد و آگاهی جامعه، به مدرسه و معلم اهمیت ندادند،
وقتی در حق مردم و نسل جوان ظلم شد،
ما سکوت کردیم.
وقتی کاری کردند که دانشآموزان دیگر درس نیاموزند و به اجبار یا ناامیدی به سمت مشاغل آزاد بروند،
این ظلم بود
و ما سکوت کردیم.
وقتی معیشت معلم را آنچنان تحت فشار گذاشتند که بهجای تدریس، ذهنش درگیر قسط، اجاره، و شغل دوم و سوم باشد،
این ظلم بود
و ما سکوت کردیم.
پایه حقوق یک معلم، کمتر از صد دلار در ماه است.
مقایسه کنید با جهان.
این تحقیر است،
و ما سکوت کردیم.
بیسوادی و بیآگاهی را هدف گرفتند،
و ما معلمانی که باید اولین عدالتخواهان این جامعه باشیم،
سکوت کردیم.
اما دیگر بس است.
بیایید قشر خاکستری نباشیم.
بیایید ترس را کنار بگذاریم.
بیایید در برابر این ظلم بایستیم.
اگر به خیابان نمیرویم،
حداقل به مدرسه نرویم.
حداقل به کلاس درس نرویم.
به دانشگاه نرویم.
اعتصاب کنیم.
بیایید یک بار، فقط یک بار، همه کنار هم باشیم
و در برابر ظلم، سکوت نکنیم.
اگر سی مرغ کنار هم بایستیم،
سیمرغ میشویم.