به نام آزادی
نور آگاهی، چراغ راه آزادی است.
نقش معلمان و استادان در هر جامعهای، آموزش، تربیت و آگاهسازی نسلهای جوان است؛ نسلی که پایه و ستون هر جامعه را میسازد. در سراسر جهان، معلمی از ارزشمندترین و اثرگذارترین مشاغل است و آموزشوپرورش، زیربنای پیشرفت هر کشور.
اما در سرزمین ما، معلمان به یکی از ضعیفترین و تحتفشارترین اقشار جامعه تبدیل شدهاند.
این وضعیت اتفاقی نیست؛
چرا که جامعه آگاه، ظلم را نمیپذیرد
و معلم، آغاز آگاهی است.
منِ معلم که درگیر نیازهای اولیه زندگیام هستم، چگونه میتوانم از موفقیت بگویم؟
منِ معلم که اجازه و جرأت اعتراض ندارم، چگونه میتوانم درس آزادی بدهم؟
چگونه دانشآموز را به علمآموزی تشویق کنم، وقتی میبیند پزشکان و پرستاران مهاجرت میکنند، کارمندان از وضعیت خود ناله میکنند و دانایی نه امنیت میآورد و نه آینده؟
سالهاست سکوت کردهایم؛
نه از سر رضایت، بلکه از سر اجبار.
هر کس فریاد زد، یا نادیده گرفته شد یا خاموشش کردند.
تحقیر معیشت و بیارزششدن شأن معلم، پاسخ سالها خدمت بوده است.
ما معلمان فقط خواهان حقوق عقبافتاده نیستیم؛
ما عدالت میخواهیم،
ما کرامت میخواهیم،
و آیندهای روشن برای دانشآموزانمان.
سکوت بس است.
امروز بیایید در کنار مردم ستمدیده بایستیم و در برابر این ظلم قد علم کنیم.
اگر نمیتوانیم بجنگیم، حداقل آگاهی بدهیم؛
به دانشآموزان یاد بدهیم، تشویقشان کنیم و بیاموزیم که ظلم پذیرفتنی نیست و ایستادن در برابر آن، حق هر انسان آگاه است.
ما معلمان، آخرین سنگر آگاهی هستیم.