قتصاد، سیاست، دلار، گرانی، ترس از
آینده، نشستن جلوی نیروهای سرکوب، همه و همه رویدادهاییست که این روزها جلوی چشم ما رژه میروند، هر کسی در دل خودش میگوید ایا این روزهای مرگبار تمام خواهد شد ؟ و وطن روی آسایش به خودش میگیرد،زنده ماندن دو وجه دارد اول اینکه تو همیشه باید در حسرت باشی و دوم اینکه از منفعل بودن شرمنده باشی،همین دغدغههاست که این همه مردم را جان بر کف میکند و جانشان را بر دستشان میگیرند و جلوی گلوله سینه سپر میکنند، ان کسی که خیلی وَضعش بهتر از ما نیست برای ما هفت تیر میکشد و با باتوم و گاز اشکآور همانانی که اینده بهتری برای او میخواهند را میخواهد به خاک و خون بکِشد. چه بازی کثیفی که یک عده راه انداختهاند،دلمان نمیخواهد حرفهای چریکی و انقلابی بزنیم ولی شکم گرسنه این حرفها را نمیفهمد وقتی نان در دست دیگری باشد و تو شکمت گرسنه باشد،هیچ چیز جلودار تو نیست؛ تو میروی تا حق خود را بگیری و انکه حق تو را نمیدهد حتما ،حتما با مشت آهنین روبرو خواهد شد. هر چقدر هم که بکُشید و سرکوب کنید و به بهانههای مختلف کشور را تعطیل کنید سرنوشت نکبتبارتان را خواهید دید. وقتی به خودتان اجازه میدهید که زندگی دیگران را بدست بگیرید و انها را وادار به روایت قصه مسخره خودتان بکنید حتما مواجه میشوید با یک قیام سراسری. تاریخ و تجربه این را به همه میگوید، شما گوش و چشمتان را بستهاید و همواره سعی در وارونه کردن واقعیت های موجود دارید. نه، دیگر صبری نمانده است که بخواهد هزینههای وعده دروغین شما شود و شما شیادان شبپرست را در خلوت خودتان خندان کند که بگویید میتوانیم دهان این ملت را بدوزیم و با نشان دادن دندان و چنگالمان انها را به عقب برانیم. مگر نشنیدید که ریسمان ظلم از کلفتی پاره میشود و هر زمان که حاکمان جبار خیالشان راحت میشود که ابی از اب تکان نمیخورد، دچار طوفان میشوند. شما که نه خانه را دارید و نه همسایه را و هیچ دیوار امنی پشت سرتان نیست بر حذر باشید که روزهای اخرتان فرا رسیده است؛ تنها یک راه مانده است، همچون اسلافتان چمدانهایتان را ببندید و راهی شوید ورنه سرنوشت بدی در انتظار شماست. دیگر نه صحبتی از تعارف مانده است و نه صحبتی از بخشش و فراموشی؛ این ملت خونشان به جوش امده و هیچ چیزی جلودارشان نیست، کمی فکر کنید و اوضاع رو از این بدتر نکنید. وطن را به صاحبانشان برگردانید و راهی شوید.
کانون صنفی فرهنگیان استان مازندران سرکوب مردم را در خیابانها محکوم میکند و اصرار دارد تنها راه حقطلبی صف آرایی در خیابانهاست؛ هر چقدر هم که بگیرید و ببندید و بکُشید این مردم جان به لب رسیده عقب نشینی نخواهند کرد.
کانون صنفی فرهنگیان استان مازندران
۱۲ دیماه ۱۴۰۴