نویسندگان : ربکا تارلاو ، خاویر کامپوس و اشلی ویساگی
چکیده
در این مقالۀ مقدماتی، ما نُه موضوع مشترک در بیستویک مقالۀ شمارۀ ویژه را ارائه میکنیم. اول، تأثیر مستمر نئولیبرالیسم، ریاضت اقتصادی و غیررسمیسازی کار معلمان را بر معلمان و سازماندهیشان برجسته میکنیم. دوم، به تأثیر نوع دولت و مخصوصاً دولت های مستبد بر اتحادیۀ معلمان نگاه میکنیمِ. در بخش سوم بررسی میکنیم که اتحادیههای معلمان رابطۀ خود با دولت را چگونه تعریف کردهاند. بخش چهارم دربارۀ استراتژیهای سازماندهی است که اتحادیهها به کار گرفتهاند، از جمله افزایش استفاده از رسانههای اجتماعی در اوج همهگیری کرونا. بخش پنجم دربارۀ این است که سازماندهی معلمان چگونه و چه زمانهایی بر سیاستهای آموزشی تأثیر گذاشتهاند. بخش ششم بر دلسردی و ناامیدی معلمان از اتحادیههای خود تمرکز دارد. بخش هفتم به بررسی مطالبات دموکراسی مستقیم و مشارکتی در اتحادیهها می پردازد. بخش هشتم دربارۀ بدیلهای آموزشی است که اتحادیههای معلمان بهوجود آوردهاند و همچنین تأکید میکند که جنبشهای معلمان باید بر بدیلهای آموزشی تمرکز کنند. در نهایت، بخش نهم نشان میدهد اتحادیههای معلمان چطور میتوانند نقش بزرگتری در تولید دانش آکادمیک ایفا کنند و همچنین نقش پژوهشگرانی را نشان میدهد که علاوهبر تحقیق دربارۀ اتحادیههای معلمان، برای قویتر، دموکراتیکتر و عادلانهتر کردن این اتحادیهها نیز تلاش میکنند.
کلمات کلیدی
اتحادیههای معلمان ؛ فعالیت معلمان ؛ سازماندهی معلمان ؛ عدالت آموزشی ؛ اتحادیهگرایی عدالتخواهانۀ اجتماعی
ادامه مقاله را در اینجا بخوانید