گفتم: این طرح «ملی مهرآفرین فرهنگیان» چیست؟ چرا باید اجرای یک طرح ملی به صندوق ذخیره سپرده شود؟
گفت: جزئیاتش را نمیدانم، اما اصل موضوع را وزارتخانه دنبال میکند و صندوق فقط برای کمک آمده است؛ به همین دلیل عنوان ملی دارد.
گفتم: به یاد دارم زمانی کمیسیون آموزش مجلس طرحی به نام «ستاد رفاهی فرهنگیان» تهیه کرده بود که قرار بود منابع مالیاش از صندوق ذخیره تأمین شود. ما آن زمان شدیداً مخالفت کردیم و نگذاشتیم به صحن علنی برسد. شاید همان ذینفعان دوباره با نامی جدید آن را مطرح کردهاند؟
گفت: اطلاعی ندارم، اما در هر حال خوب است که برای رفاه فرهنگیان فکری بشود، نه؟
گفتم: مسئله اینجاست که آنچه میبینم، رفاه اکثریت فرهنگیان نیست؛ بیشتر رفاه حضرات مسئولان است. یادم میآید در گذشته طرح «لیزینگ فرهنگیان» را راه انداختند؛ خودرو سوزوکی ویتارا را با اقساط کمسود (۴٪) عرضه کردند، اما در عمل فقط به مدیرکلها و افراد خاص رسید. چرا؟ چون فیش حقوقی من و امثال من توان پوشش اقساط را نداشت.
اینگونه طرحها اغلب به نام فرهنگیان است، اما به کام دوستان و نزدیکان خودشان تمام میشود.
ادامه دارد…
مهدی سورگی
۱۱ شهریور ۱۴۰۴