دنیا عباسی / معلم
بس است این بلاتکلیفی و بازی با سرنوشتِ ما معلمان حقالتدریس.
اگر به ما نیاز دارید، پس چرا هر سال با تأخیر، بیقرارداد و بیاطمینان، ما را به کلاسها میفرستید؟ اگر ما معلمهای کاربلد و مؤثری هستیم، چرا باید هر سال با ترسِ خرداد و اضطرابِ تابستان، در انتظار یک امضا بمانیم؟ و اگر به ما نیازی نیست، چرا با آیندهی ما و با ذهن و دلِ دانشآموزان بازی میکنید؟
سالها تجربهی ما در کلاس درس، با هیچ آزمونی قابل مقایسه نیست. در آموزش، مدرک تعیینکننده نیست.
تجربه و مهارت است که جانِ تدریس را زنده نگه میدارد.اما شما هر سال همان تجربه را نادیده میگیرید و نیروهای تازهکار را جایگزین میکنید تا دوباره چرخِ آزمون و خطا روی آیندهی بچهها بچرخد.
کجای این رفتار، عدالت است؟
کجای این بیثباتی، احترام به معلم است؟
چرا باید عمر و آرامشمان را در صفِ انتظارِ تصمیمهای بیپایان شما بسوزانیم؟
ما خستهایم از وعدههای پوچ، از سکوتِ مسئولان، از بازی تکراریِ امید و ناامیدی. دیگر نمیخواهیم «کار راهانداز» باشیم. ما خواهانِ تعیین تکلیفِ قطعی هستیم.
یا ما را به رسمیت بشناسید، یا بگذارید با عزت کنار برویم.
اما دیگر نه وعده میخواهیم، نه آزمون تازه، نه انتظار بیانتها.
ما معلمایم
نه نیروی موقت، نه ابزارِ جبرانِ کمبودها.
با ما مثل معلم رفتار کنید، نه مثل عددی در آمار.