عنوان اصلی نشست: Go Public! Fund Education (آموزش عمومی را تأمین مالی کنید)
گزارش تخصصی و تفصیلی تجربه کشور اندونزی (اتحادیه‌های FESYUD و PGRI)
تاریخ برگزاری سخنرانی: دوشنبه، ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶
ارائه‌دهندگان: نمایندگان اتحادیه‌های معلمان اندونزی (FESYUD و PGRI)
حوزه تمرکز: تحلیل تخصصی بودجه آموزشی، ابتکارات توانمندسازی بدنه، تغییر وضعیت استخدامی معلمان و نفوذ در سیاست‌گذاری‌های کلان
۱. تحلیل ساختاری بودجه و چالش‌های اجرایی سهم ۲۰ درصدی
اندونزی از جمله معدود کشورهایی است که الزام تخصیص حداقل ۲۰ درصد از بودجه ملی، استانی و منطقه‌ای به بخش آموزش را در قانون اساسی خود ثبت کرده است. با این حال، ارائه‌دهندگان اندونزیایی نشان دادند که وجود الزامات قانونی به تنهایی ضمانت‌کننده تحقق عدالت آموزشی و رفاه معلمان نیست و کارزار آن‌ها بر نقاط فشار و شکاف‌های اجرایی زیر تمرکز دارد:
نابرابری اجرایی در سطح استان‌ها و مناطق (Uneven Compliance): بودجه‌های آموزشی پس از تصویب در سطح ملی، برای اجرا به فرمانداری‌ها و شهرداری‌ها (سطوح استانی و منطقه‌ای) واگذار می‌شوند. عدم تعهد یکسان مسئولان محلی باعث شده که کیفیت اجرای مصوبات بودجه‌ای در نقاط مختلف اندونزی بسیار نامتوازن باشد.
تأخیر در پرداخت کارانه‌ها و معوقات مزایا: با وجود تصویب قانون افزایش ۱۰۰ درصدی مزایا و پرداختی‌های حمایتی معلمان در کارزارهای قبلی، در عمل پرداختی‌ها با تأخیرهای چندماهه مواجه می‌شوند که معیشت معلمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نابرابری در دسترسی به آموزش‌های ضمن خدمت: بودجه‌های آموزشی موجود به طور عادلانه میان معلمان توزیع نمی‌شود و بسیاری از معلمان بومی و مناطقی دورافتاده از دوره‌های ارتقای صلاحیت‌های حرفه‌ای محروم می‌مانند.
طرح پرسش‌های بنیادی درباره شفافیت مالی: اتحادیه‌های اندونزی با طرح سه پرسش کلیدی، شفافیت دولت را به چالش کشیده‌اند:
این ۲۰ درصد بودجه دقیقاً در چه بخش‌هایی هزینه می‌شود؟
چه کسانی (کدام نهادها یا پیمانکاران) ذی‌نفعان واقعی این بودجه هستند؟
چه میزان از این اعتبارات مستقیماً صرف بهبود کیفیت تدریس، یادگیری دانش‌آموزان و شرایط کاری معلمان می‌شود؟
۲. کنش‌گری مستقل اتحادیه‌ای: آموزش ۱ میلیون معلم
اتحادیه FESYUD برای اثبات نقش فعال خود و منتظر نماندن برای برنامه‌های کند دولتی، یک طرح مستقل و بی‌سابقه را به اجرا گذاشت:
طرح ملی آموزش حرفه‌ای: تیم اتحادیه (به رهبری پاک جیمز) برنامه‌ای را برای آموزش و توانمندسازی ۱ میلیون معلم در سراسر اندونزی طراحی و اجرا کرد.
تمرکز بر مهارت‌های آینده: این برنامه‌های آموزشی بر تکنولوژی‌های نوظهور و پداگوژی‌های جدید از جمله هوش مصنوعی (AI) در آموزش، کدنویسی و روش‌های یادگیری عمیق (Deep Learning) تمرکز دارند تا معلمان برای چالش‌های عصر جدید آماده شوند.
سه identity مکمل اتحادیه FESYUD: اتحادیه عملکرد خود را بر پایه سه نقش یکپارچه استوار کرده است:
سازمان حرفه‌ای: ارتقادهنده دانش و کیفیت تدریس معلمان.
اتحادیه صنفی (Union): مدافع حقوق کار، رفاه و شرایط کاری مناسب.
ارائه‌دهنده خدمات (Service Provider): پشتیبان مستقیم اعضا در نیازهای شغلی و معیشتی.
۳. تغییر وضعیت استخدامی تاریخ‌ساز: تبدیل ۶۰۰ هزار معلم به کارمند رسمی دولت
یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای اتحادیه PGRI در اندونزی، پیشبرد استراتژی «تبدیل صدای معلمان به نفوذ مستقیم سیاستی» از طریق تدوین اسناد پژوهشی، ارائه داده‌های واقعی و چانه‌زنی در سطوح عالی حکمرانی بود:
گذار از سیستم پیمانی PPPK: در مرحله نخست کارزار، اتحادیه توانست زمینه جذب اولیه بیش از ۱ میلیون معلم را در قالب سیستم قراردادی PPPK (کارمندان پیمانی دولت) فراهم کند تا معلمان از وضعیت ناپایدار غیررسمی خارج شوند.
پیروزی بزرگ رسمیت استخدامی (۲۰۲۶–۲۰۲۷): با تداوم فشارها و پیگیری‌های اتحادیه، دولت اندونزی متعهد شد که در بازه سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷، بیش از ۶۰ درصد از معلمان PPPK (افزون بر ۶۰۰,۰۰۰ معلم) را به کارمندان رسمی، دائمی و رسمی‌الورود دولت تبدیل وضعیت دهد.
فلسفه امنیت شغلی: اتحادیه PGRI بر این اصل تأکید دارد که رسمیت استخدامی و امنیت شغلی، «آرامش خاطر» لازم را برای معلمان ایجاد می‌کند و این آرامش خاطر، شرط اولیه و پیش‌نیاز اصلی برای ارتقای کیفیت تدریس در کلاس‌های درس است.
ساماندهی معلمان غیررسمی: اتحادیه همچنین پوشش حقوقی و حمایتی برای ۲۱۳,۰۰۰ معلم غیررسمی دیگر را در اولویت برنامه‌های خود قرار داده است تا شغل‌های ناپایدار در بخش آموزش به طور کامل ریشه‌کن شوند.