او سال‌ها معلم بود، زنی با آرزوهای بزرگ، با دفتری پر از نام دانش‌آموزان و قلبی که همیشه برای آینده بچه‌ها می‌تپید. اما کسی از آرزوی مادر شدن خودش خبر نداشت. آرزویی که برای رسیدن به آن، بارها درمان شده بود، بارها امید بسته بود و بارها از نو شروع کرده بود.
سرانجام با هزار امید و به کمک IVF باردار شد. آن جنین برای او فقط چند سلول کوچک نبود. حاصل سال‌ها انتظار، درد، هزینه، دارو و اشک بود. هر روز با خودش حرف می‌زد، برایش آینده می‌ساخت و در خیال، روز اول مدرسه رفتنش را تصور می‌کرد.
اما او یک معلم حق‌التدریس بود، نه قرارداد محکمی داشت، نه امنیت شغلی و نه حقی به نام مرخصی زایمان که بتواند با خیال آسوده از آن استفاده کند.
درست در روزهایی که بیش از همیشه به استراحت، مراقبت و آرامش نیاز داشت، باید نگران کلاس درس، حضور و غیاب و از دست ندادن کارش می‌بود. و بعد، اتفاقی افتاد که هیچ واژه‌ای برای توصیف سنگینی‌اش کافی نیست.
جنین از دست رفت…
اما زندگی اداری متوقف نشد. کلاس‌ها همچنان برقرار بودند، برنامه‌ها تغییر نکرده بودند و برای غیبت او کسی قرار نبود نگران معیشتش باشد.
او چند روز با جنینی که دیگر زنده نبود، به مدرسه رفت. با همان جسمی که هنوز نشانه‌های یک بارداری را با خود داشت، در کلاس ایستاد، درس داد، به پرسش‌های دانش‌آموزان پاسخ داد و شاید حتی لبخند زد.
همسرش که از ابتدا با شاغل بودن او موافق نبود، در این روزها هم به جای آنکه پناه و تکیه‌گاهش باشد، نتوانست او را از این شرایط بیرون بیاورد. اختلاف بر سر کار کردن زن، در کنار بی‌پناهی شغلی، بار این مصیبت را سنگین‌تر کرد.
تصور کنید زنی را که باید در بیمارستان باشد، باید فرصت سوگواری داشته باشد، باید جسم و روانش را بازیابی کند. اما به جای آن، نگران روزهای غیبت، حقوق و آینده شغلی‌اش است.
چه کسی می‌داند وقتی سر کلاس می‌گفت «بچه‌ها کتاب‌هایتان را باز کنید»، در دلش چه می‌گذشت؟
چه کسی می‌داند وقتی صدای خنده دانش‌آموزان را می‌شنید، چه چیزی در قلبش فرو می‌ریخت؟
او فقط فرزندش را از دست نداده بود. بخشی از امید، امنیت و آرامش خودش را هم از دست داده بود.
این داستان، داستان یک زن تنها نیست، داستان ساختاری است که از معلم انتظار دارد همیشه حاضر باشد، حتی وقتی جسمش توان ندارد، حتی وقتی روحش شکسته و حتی وقتی باید برای از دست دادن فرزندش عزاداری کند.
ما از معلمی حرف می‌زنیم که برای فرزندان دیگران مادرانه وقت می‌گذارد، اما وقتی خودش به حمایت نیاز دارد، پشت دیوارهای بلند بی‌ثباتی شغلی رها می‌شود.
مسئله فقط مرخصی زایمان نیست، مسئله کرامت انسانی است.
معلم حق‌التدریس نباید برای مادر شدن، میان فرزندش و شغلش یکی را انتخاب کند.
هیچ زنی نباید بهای حفظ شغلش را با سلامت جسم و جانش بپردازد و هیچ معلمی نباید مجبور باشد با قلبی عزادار، وانمود کند که همه‌چیز عادی است.
پی‌نوشت: مطالب ارسالی از سوی شورا راستی‌آزمایی شده‌اند. به‌منظور حفظ امنیت معلمان، از ذکر نام آنان خودداری می‌شود.
یادداشت‌های مندرج در کانال شورا لزوما مواضع شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند.