تناقض میان شعار جهانی «سرمایهگذاری روی معلمان» و واقعیت سرکوب در ایران
در حالیکه اتحادیه آموزش بینالملل (EI) در آستانه ۵ اکتبر ۲۰۲۵ روز جهانی معلم از دولتها در سراسر جهان میخواهد با تکیه و سرمایهگذاری بر معلمان از گفتوگوی اجتماعی برای ساخت آیندهای عادلانهتر و پایدارتر حمایت کنند، معلمان ایرانی همچنان بهدلیل فعالیتهای صنفی خود با احضار، بازداشت، محاکمه و احکام سنگین روبهرو هستند.
وقتی از «ادامهی برخوردها با معلمان» سخن میگوییم، منظور مجموعهای از اقدامات سازمانیافته و هماهنگ است که یک الگوی ثابت در سیاستهای حکومتی ایران را نمایان میکند. این برخوردها در ماههای اخیر شکلهای متنوعی به خود گرفتهاند: از یورش ناگهانی به نشستهای صنفی و بازداشت فعالان، تا صدور احکام سنگین قضایی، تعلیق، اخراج، انفصال از خدمت و حتی تبعید. این اقدامات، همگی در چارچوبی امنیتی تعریف شدهاند تا صدای اعتراضات مدنی را خاموش کرده و با ایجاد فضای رعب، هرگونه فعالیت مستقل صنفی را سرکوب کنند.
از خاتمی تا پزشکیان؛ ثبات در سرکوب
بررسی رفتار دولتهای مختلف نشان میدهد که در برخورد با فعالیتهای صنفی، با وجود برخی تفاوتهای صرفا فرمایشی و فرمالیته در شیوه پاسخگویی، هیچ تفاوت معناداری به لحاظ اجرایی میان دولتها در شیوه برخورد با فعالیت صنفی سازمانیافته وجود نداشته و از دولت خاتمی تا احمدینژاد، روحانی، رئیسی و اکنون پزشکیان، مسیر سرکوب ادامه یافته است. نتیجهی این سیاستها، شکلگیری نظام آموزشیای است که به تدریج از معلمان متعهد و مستقل تهی میشود.
منبع : کانال داوطلب
برای مشاهدە متن کامل اینجا کنید