صبح روز پنجشنبه ۳ مهر ۱۴۰۴، سمیه رشیدی، زندانی سیاسی، به دلیل محرمیت عامدانه از رسیدگی درمانی جان باخت. او که در اردیبهشت سال جاری به جرم نوشتن شعارهای آزادیخواهانه بازداشت شده بود، پس از انتقال به زندان قرچک ورامین، در معرض شکنجه، بیتوجهی درمانی و محرومیتهای سیستماتیک قرار داشت.
مرگ سمیه نتیجهی مستقیم سیاستهایی است که از قوه قضاییه تا سازمان زندانها و شخص صغری خدادادی، رئیس زندان قرچک اعمال میکنند. این مرگ نه «حادثه»، که بخشی از روند کشتار خاموشی است که هر روز در زندانها جریان دارد. تنها چند روز پیش نیز جمیله عزیزی، در همین زندان به دلیل تعلل عامدانه در درمان جان سپرد.
قرچک امروز یک زندان عادی نیست؛ قتلگاه رسمی زنان است. در این مکان، زندانیان تحت یورشهای ضدشورش، گرسنگی و تشنگی اجباری، پروندهسازی امنیتی و محرومیت آگاهانه از درمان قرار میگیرند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با محکوم کردن این جنایت، همبستگی خود را با خانواده و دوستان سمیه رشیدی و همهی زندانیان ستمدیده اعلام میکند و بار دیگر بر ضرورت همگرایی و اتحاد نیروهای آزادیخواه، کارگران، زنان، دانشجویان و معلمان برای مقابله با ظلم و بیعدالتی تأکید میورزد.