✍فائز احمدی / فرهنگی بازنشسته
جان کلام در کام زمانه تلخ گشته و تندباد حوادث بار دیگر نهال برومندی از بوستان فرهنگیان را نشانه رفته است تا تیغ جفای حکم بر تن نحیف آزادی خواهی معلمی اندیشمند بنشیند.
شکرالله احمدی؛
که در آینه صاف ضمیرش جز سودای حق و التیام دردهای معیشت و کرامت همکسوتان خویش و دانش آموزان باز مانده از تحصیل آرزویی نداشت، اکنون در پس دیواره های سنگی احکامی ناعادلانه، به زنجیر کشیده شده است.
این داغ نه تنها بر قامت او، بلکه بر پیشانی عدالت زمانه لکه ای تیره نشانده و وجدان بیدار جامعه فرهنگیان را در بهت و اندوهی ژرف فرو برده است.
هر گامی که در طریق روشنگری و مطالبه گری صنفی برداشته شد، امروز در مسلخ اتهامات واهی به قربانگاه رفته است.
این حصار که به دور اندیشه و کنش جناب احمدی کشیده اند، نه برهان محکمی بر جرم، بلکه گواهی روشن بر هراس بیداد از صدای حقگویی است.
معلمی که قلم او سلاح دانایی و شفقت او مرهم رنج های آموزشی بود، سزاوار بند سیاهچال های تنگ و تاریک کیفر نیست.
ما جامعه فرهنگیان داغدیده، با بغضی در گلو و امیدی در دل، این حکم ناعادلانه را برنمیتابیم و خواستار شکستن زنجیرهای گران و رهایی بی قید و شرط این یاور صدیق مسیر اعتلای آموزش هستیم.
این سکوت سرد حاکم بر فضای آموزشی، با چنین احکامی به یخبندان مطلق بدل گشته است.
درد ما تنها حبس تن ایشان نیست بلکه رنج نادیده انگاشتن صدای حقطلبی خیل عظیمی از آموزگارانی است که خود را در تکتک سلول های این حکم محبوس می بینند.
صدای او پژواک حقخواهی ماست و استواری او قصه پایداری کسانی است که عدالت را در عمل طلب می کنند.
معلمی که سالیان سال گچ خورده و عمر در راه اعتلای اندیشه نهاده است حقش حبس نیست.
او صدای حق و حقوق کسانی است که پس از سال ها تلاش و زحمت اینک در تامین هزینه های اولیه زندگی خود درمانده اند.
و اما؛
در میانه این غبار تردید، هنوز باور داریم که قاضیان باشرف در بدنه دستگاه قضا به وفور یافت می شوند و عطر آزادگی در آن دیوان متجلی است.
امید آن داریم،
که در مرحله تجدید نظر با تدبیری منصفانه این حکم ناروا لغو گردد و با کسانی که با چنین احکامی، حریم مقدس معلمی را خدشه دار کرده اند برخوردی قاطع صورت گیرد.
امید که خورشید حقیقت از پس ابرهای تیره استبداد سر برآورد و قامت عدالت دوباره در این سرزمین خسته راست و استوار گردد، تا شاهد بازگشت این معلم آزاده به آغوش گرم کلاس های درس و جامعه حقجوی فرهنگیان باشیم.