به کجا چنین شتابان؟ وقتی حقوق آبدارچی زحمتکش شهرداری( که برای ما معلمان شغل و شخصیتش واجد احترام است ) از معلم پیشی میگیرد!
در روزهایی که معلمان شاغل برای اجرای ناقص رتبهبندی و بازنشستگان عزیز برای همسانسازی حقوق خود در پیچ و خمِ وعدهها معطل ماندهاند، افشای حقوقهای ۳۱ میلیونی در شورای شهر، داغ تازهای بر دل جامعه فرهنگیان گذاشت.
مقایسه عدالت به سبک مسئولین:
معلم با ۲۰ سال سابقه (رتبه ۴): حدود ۲۰ تا ۲۳ میلیون تومان
نومعلم (رسمی): حدود ۱۳ تا ۱۵ میلیون تومان
بازنشسته فرهنگی (میانگین): حدود ۱۲ تا ۱۶ میلیون تومان
خدمات و آبدارچی شورای شهر: ۳۱ میلیون تومان! (طبق ویدئوی فاش شده)
چند سوال از متولیان امر:
۱. چطور برای حقوق معلمان، «کمبود اعتبار» و «تورمزا بودن» بهانه میشود، اما برای حقوقهای نجومی در نهادهای خاص، بودجه همیشه فراهم است؟
۲. آیا ارزش تربیت نسل آینده کشور، کمتر از خدمات پذیرایی در یک نهاد سیاسی است؟
۳. چرا معلم باید زیر خط فقر ۳۰ میلیونی زندگی کند، در حالی که در مجموعههای دولتی چنین دریافتیهای ناعادلانهای وجود دارد؟
سخن آخر:
ما به دنبال تضعیف حقوق هیچ قشری نیستیم، اما فریاد ما علیه تبعیض آشکار در نظام پرداختهاست. سفره معلم، معیار واقعی احترام دولت به «علم» است، نه شعارهای توخالی!