✍فرامرز خدا شناس
زندانی وقتی حکم می گیرد و در حال گذراندن حکم است، مسئولان زندان حق ندارند به هر اسم و دلیلی، حتا تنبیه انضباطی، زندانی را به انفرادی انتقال داده یا ملاقات او با خانواده را کنسل نمایند ویا مکالمه تلفنی اش را قطع کنند؛و از همه بدتر زندان نمیتواند زندانی را پنهان نموده و خانواده و جامعه را در استرس و اضطراب قرار دهد.اینها با آیین نامه اداره زندان های کشور که در دسترس است تعارض دارد؛ چرا که پرونده یک زندانی از ابتدا تا انتها در جاهای دیگر تعیین شده و زندان نقشی جز محل نگهداری یک زندانی بر حسب احکام صادر شده نیست.
متاسفانه در نظام جمهوری اسلامی اینگونه اعمال در مورد زندانیان بسیار اتفاق می افتد. تا جایی که زندان آن را حق خود می داند. در حالی که این عمل مصداق بازر شکنجه است.
تنبیه انضباطی که زندان کرج در مورد آقای مسعود فرهیخته انجام داده است، نیز شکنجه به حساب می آید.
و هیچ قانون و اساسنامه و آیین نامه ای نیست که زندان برای اجرای اینگونه کارها به آن متوسل شود.
به همین دلیل در پیگیریها برای پیدا کردن جناب فرهیخته، زندان،بجز تکرار عبارت تنبیه انضباطی جهت نوشتن بیانیه که آن را برهم زدن نظم زندان وجامعه می خواند،توان ارائه هیچ دلیلی در پاسخ خانواده نداشت.
امید است که حداقل مسئولان زندان، قوانین جمهوری اسلامی را رعایت نموده و دست از اینگونه کارهای غیر قانونی که موجب شکنجه زندانی و خانواده و دوستان و جامعه است، بردارند.
مسئولان زندان باید بدانند مسئولیت و عواقب این کارها به عهده آنها و در نهایت مراجع بالاتری است؛ که برای زندانی حکم بریده اند و او را به امان خدا رها کرده اند.
روسای زندان و قوه ی قضائیه که بالاترین مرجع صدور احکام علیه معترضان و ناراضیان هستند ،مسئولیت اصلی اینگونه قانون شکنی ها متوجه آنهاست.نگهداری مسعود فرهیخته در مکانی نامعلوم و قطع ارتباط و تلفن او با خانواده و محرومیت از ملاقات، هم کاری غیر انسانی و هم غیر قانونی است.
به این سیره نامبارک پایان دهید.