✍🏼تحسین مصطفی
خان عزیز، معلمی از دیار سەنگاو است؛ او اگرچه ریشه در خاک سەنگاو دارد، اما در دل تمامی مردم ایران جای گرفته است. هرگاه مشکلی برای معلمی یا فعال مدنی و سیاسی پیش میآمد، او حاضر بود؛ البته حضور او نه صرفاً یک همدردی ساده، بلکه حضوری بود که همیشه نوعی دلگرمیِ امیدوارانه ایجاد میکرد.
او همواره، همانگونه که در غم فرزند عزیزش سوگوار بود، سوگوار کردستان و ایران بود. او داغ جوانان دلیر سەنگاو و کردستانِ ایران را یکجا در سینه داشت؛ بیش از آنکه کلامش گویای غمی در دل باشد، پُک زدن به سیگارش بیانگر این اندوه بود.
باورمندی راستین به آیین یارسان و عشق به خاک سەنگاو و کوردستان، از او کنشگری بدون تکلف و آزموده پدید آورده است که دشمنان را آزار میدهد.
تنها یک بار پیش آمد که ما با او همدردی کنیم و عرض تسلیت داشته باشیم، اما او همیشه همدرد همه معلمان بود. هرجا مشکلی پیش میآمد، اولین کسی که حاضر میشد و برای حل آن از جان مایه میگذاشت، خان عزیز بود.
مردم سەنگاو، کوردستان و ایران در آن روز دردناک، با حضورشان نشان دادند که خان عزیز تا چه اندازه عزیز است و چقدر در دل مردم جای دارد.
کلاس درس خان عزیز محدود به دیار کرماشان نیست؛ خان عزیز متعلق به همه ایران است. با زندانی کردن او، نه میتوان او را از دل مردم راند و نه از عشق او به مردم و وطن، ذرهای کاست.