یکی از زیبایی‌های زیست‌جهان ما، کە همزمان محل مناقشە و کشمکش نیز هست، تنوع و تکثر نژادی و زبانی موجود در آن است. شاید بە جرات بتوان گفت اکنون کشوری در دنیا وجود ندارد کە بافت جمعیتی آن بە لحاظ نژادی و زبانی کاملا یکدست باشد، حتی گویشوران یک زبان ممکن است دارای لهجەها و شیوەهای تکلم متفاوتی با بقیە هم‌زبانان خود باشند. این مسالە محدود بە زبان نیست بلکە می‌تواند گرایش‌های مذهبی و سیاسی را هم در برگیرد. پذیرش این تنوع و تکثر می‌تواند نقطە شروع خوبی برای درک مسائل همدیگر و ایجاد همزیستی و همدلی بیشتر باشد. اگر چنین پذیرشی بە هر دلیلی صورت نگیرد و تنوع و تکثر موجود انکار شدە و بە سلطە “یک ملت_یک زبان” بر دیگر زبان‌ها، ملل و مذاهب منجر شود بە مانعی بزرگ برای همزیستی مسالمت‌آمیز و دموکراتیک تبدیل شدە و سبب منازعات و مناقشات بی‌پایان و بدون نتیجە خواهد بود.
تاکید می‌کنیم هیچ استثنایی دراین زمینە وجود ندارد!
سوریە یکی از کشورهایی است کە دارای تنوع ملی، زبانی و مذهبی نظیر: عرب، کورد، دروزی، سنی، شیعە علوی و اسماعیلی، مسیحی، یهودی و…. است. در زمان سیطرە حزب بعث برای چند دهە با حاکمیت “خانوادە اسد” مجالی برای کوردها و دیگر ملیت‌های تحت‌سلطە در این جغرافیا وجود نداشت و سیاست انکار و تعریب بخش جدایی‌ناپذیر این حزب بود. طوریکە بسیاری از کوردها حتی از داشتن شناسنامە نیز محروم شدە و زبان و هویت آنها بشدت انکار می‌شد. با قیام مردم سوریە در سال ٢٠١١ و آنچە “بهار عربی” نام گرفت کوردها توانستند در بخش غربی کوردستان (شرق و شمال شرق سوریە) با ایجاد کانتون‌هایی در عفرین، جزیرە، کوبانی و قامیشلو در قالب خودمدیریتی دموکراتیک حکومتی محلی تحت‌نام “ڕۆژاوا” ایجاد کنند کە پذیرفتن تمام رنگ‌ها و مولفەهای متفاوت زبانی، فرهنگی و تاریخی از خصوصیات بارز آن بود. اما بعد از فرار بشار اسد و سلطە نیروهای سلفی_جهادی بر سوریە و پس از آنکە این ساختار دموکراتیک قربانی بازی قدرت‌های جهانی و معادلات خونین منطقە شد، متاسفانە اولین مسئلەای کە جریان مذهبی حاکم هدف گرفت حقوق اساسی ملیت‌های دیگر ساکن این جغرافیای متنوع و عدم پذیرش هویت و زبان آنها بود، طوریکە با شروع سال تحصیلی جدید دانش‌آموزان کورد کە سالها بە زبان مادری آموزش دیدە بودند اکنون با محدودیت بسیار مواجە شدە و تنها بە ٣ساعت آموزش زبان مادری اکتفا شدە کە نقض آشکار حقوق زبانی کوردها محسوب می‌شود کە موجب اعتراض مردم و دانش‌آموزان و تعطیلی بسیاری از کلاس‌ها شد.
ما نویسندگان این بیانیە، با باور عمیق بە “حق آموزش بە زبان مادری” و با تکیە بر اصول پذیرفتە شدە در کنوانسیون‌های بین‌المللی و نیازهای آموزشی و روانشناختی دانش‌آموزان، خواستار پایان دادن بە محدودیت‌های ایجاد شدە برای کوردها و دیگر ملل ساکن در آن جغرافیا بودە و هژمونی “یک زبان_یک ملت” بر دیگر مناطق و گروه‌های زبانی را محکوم و همبستگی خود را با دانش‌آموزان، “اتحادیە معلمان ڕۆژاوا”، مردم آن منطقە و دیگر مناطق این کشور برای حق آموزش بە زبان خود در تمامی مقاطع تحصیلی اعلام می‌کنیم و در مسیر دستیابی بە این حق بنیادین از همە سازمانهای بین‌المللی و حقوق بشری می‌خواهیم کە برای وادار نمودن دولت سوریە جهت پذیرش این حق انسانی، اقدامات عملی و اثرگذار انجام دهند.
١- انجمن صنفی معلمان کوردستان (سنندج)
٢-ٓ انجمن صنفی معلمان کوردستان(سقز و زیویە)
٣- انجمن صنفی معلمان کوردستان(مریوان و سروآباد)
٤- انجمن صنفی معلمان هرسین
٥-کانون صنفی معلمان مازندران
٦- کانون صنفی معلمان بوشهر
٧- انجمن صنفی فرهنگیان اسلام‌آباد غرب
٨- چڕۆی ژیان سەقز
٩- جبهه متحد کورد