کودکان، معصومترین قربانیان جنگها و خشونتهای نظامی و سیاسی حاکمیتهای جنگطلب و تمامیتخواه هستند. امروز، در گوشهای از جهان، کودکانی که باید در آغوش مادرانشان مهرورزی و آرامش را تجربه کنند، زیر بمبها و موشکهای جنایتکاران یا اقدامات پرخشونت آنان کشته میشوند، آواره میشوند، پدر، مادر و نزدیکان خود را از دست میدهند، مجروح یا معلول میشوند، از گرسنگی میمیرند یا دچار سوءتغذیه غیرقابل جبران میشوند، از حق و امکان آموزش و بازی محروم میمانند، مجبور به ورود زودهنگام به دنیای سخت و بیعاطفه بزرگسالان و کار و فعالیت اقتصادی میشوند، مورد انواع سوءاستفادهها، استثمار و آزار قرار میگیرند و… .
گزارههای زیر تنها بخش کوچکی از وضعیت کودکان را بیان میکند.
– تعداد کودکان کشته شده در جنگ غزه در مرز ۱۷۰۰۰ نفر. تعدادی از این کودکان، در اثر سوءتغذیه و یا بمباران در صف غذا از دست رفتهاند.
– ۹۷درصد از مراکز آموزشی در غزه تخریب شدهاند و ۹۱ درصد از آنها برای راهاندازی مجدد نیاز به بازسازی کامل دارند.
– مقامات اسرائیلی همچنان ورود لوازم آموزشی به غزه را محدود میکنند.
– در سیستان و بلوچستان بسیاری از کودکان بهویژه دختران از ابتداییترین امکانات برای آموزش محرومند.
– با گسترش فقر و بیکاری، سوختبری و کولبری به بسیاری از کودکان و نوجوانان مرزی غرب و شرق کشور تحمیل شده است.
ـ با حضور مجدد طالبان در راس حکومت، دختران افغانستانی از تحصیل جز در مقطع ابتدایی محروم شدند.
– در مدارس کشور از ثبتنام کودکان افغانستانی حتی آنها که اقامت مجاز دارند، خودداری میشود.
با هجوم به کودکان کار در خیابانها، بسیاری از آنان به مراکز خارج از نظارت و کنترل زیرزمینی، پناه بردهاند.
– و …
این اخبار و ارقام هولناک تنها بیانگر پرپر شدن جانهای بیگناه نیست بلکه نشانگر حجم فاجعه انسانی و عمق جنایات علیه کودکانی است که میبایست تحت مراقبت و آموزش قرار بگیرند.
رژیم اشغالگر اسرائیل، با حمایت همهجانبه وبیقیدوشرط قدرتهای جهانی، بهویژه آمریکا، جنایات سازمانیافته بیسابقهای را در حق کودکان فلسطینی مرتکب شده و میشود؛ مدارس، بیمارستانها، خانهها و حتی چادرهای آوارگان، به صورت سیستماتیک هدف حملات هوایی و زمینی قرار میگیرند. هزاران کودک در غزه کشته، زخمی، یا یتیم شدهاند، و آنهایی که زنده ماندهاند، با ترومای عمیق روانی و محرومیت از ابتداییترین نیازهای انسانی و گرسنگی شدید، روبهرو هستند. این جنایات، ناقض آشکار حقوق بینالملل و معاهدات حمایت از کودکان در جنگ است، اما جامعهی جهانی همچنان سکوت اختیار کرده است.
در ایران نیز کودکان قربانی سیاستهای استثمار کننده و تبعیضآمیز هستند. اصرار و لجاجت برای پیگیری سیاستگذاریهای اقتصادی غلط و شکست خورده ضدتوسعه که جز فقر برای اکثریت و تعمیق شکافهای طبقاتی و فرهنگی، حاصلی نداشته، توزیع ناعادلانه همین منابع ناکافی و هدر دادن آن در توسعهطلبیهای شکستخورده ایدئولوژیک -از نوع برگزاری مناسکی به نام اربعین؛ سیاست خارجی تنشزا و ستیزهجویانه منطقهای و بینالمللی که میلیاردها دلار سرمایه کشور را در طی چند روز دود کرده و به هوا فرستاد، … حاصلی جز محرومیت بیش از پیش کودکان این سرزمین از ابتداییترین حقوق انسانی خود از جمله بهداشت و آموزش نداشته است.
نسلکشی آشکار در غزه، کار اجباری کودکان در خیابانها و کارگاههای زیرزمینی و دور از نظارتهای قانونی؛ تبعیض مضاعف نسبت به دختران، محرومیت از تحصیل و بازگشت اجباری برای کودکان مهاجر، پولی سازی آموزش و در حقیقت طبقاتی کردن آن، سلب مسئولیت حکومت در تامین بهداشت و آموزش رایگان و با کیفیت و عدم اختصاص بودجه مناسب برای مدارس دولتی، سوءاستفاده از کودکان در جنگها و اقدامات تروریستی، و… تنها بخشی از نقض سیستماتیک حقوق کودک در منطقه و کشوری است که ما زندگی میکنیم.
کانون صنفی معلمان ایران اقداماتی از نوع موارد یاد شده در این بیانیه را نقض آشکار حقوق کودکان دانسته و شدیدا محکوم مینماید. از مجامع بینالمللی -هرچند امیدی به تاثیرگذاری آنان ندارد- خواهان اقدامات واقعی و جدی برای متوقف نمودن ماشین جنگ و جنایت اسرائیل و آمریکا در غزه و کل منطقه است.
همینطور از حاکمان جمهوری اسلامی انتظار دارد با مرور واقعبینانه وقایع دستکم یک ساله گذشته، از خواب توهمات چند دهه اخیر خارج شده، ورشکستگی سیاسی، عقیدتی و اقتصادیشان را بپذیرند و با تغییر پارادایم، هرچند دیرهنگام، دستکم عامل نهایی فروپاشی کشور نباشند. هرچند همین توصیه مشفقانه نیز میتواند موجب برآشفتگیشان شود؛ کما فیالسابق!
کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
۱۴۰۴/۶/۸