هار سال از آن روزها گذشت. روزهایی که نام ژینا بر زبان ها افتاد و صدای زن، زندگی، آزادی از کردستان تا بوشهر، از هر کلاس تا هر خانه شنیده شد. قیام ژینا فقط یک اتفاق نبود. یک نقطه عطف بود. نشان داد که صدای یک زن می تواند یک کشور را تکان دهد. ما معلمان بوشهر این سالروز را فقط یک تاریخ نمی دانیم. آن را آغاز راهی می دانیم که هنوز ادامه دارد. راهی که با خون و درد و امید باز شده و ما هنوز در آن ایستاده ایم.
ما معلمان هر روز با بچه ها سر و کار داریم. می بینیم که چطور یک دختر می تواند با آموزش سرنوشتش را عوض کند. می بینیم که چطور یک پسر از یک خانواده فقیر می تواند رویای بزرگ داشته باشد. به همین دلیل است که حق آموزش رایگان و با کیفیت برای همه دانش آموزان این خاک، برای ما فقط یک شعار نیست. یک باور است. هیچ بچه ای نباید به خاطر فقر، زبان، قومیت یا جنسیت از کلاس و کتاب محروم بماند. هیچ معلمی نباید به خاطر گفتن این حرف ها از کلاسش دور شود.
ما به حق تشکل یابی مستقل باور داریم. معلم بدون تشکل آزاد، صدای واحد ندارد. صدای واحد تنها راه پیگیری مطالبات صنفی و آموزشی است. ما به حقوق زنان باور داریم. زن آزاد، جامعه آزاد می سازد. زنی که حق انتخاب دارد، حق کار دارد، حق تحصیل دارد، می تواند نسل فردا را آزادتر تربیت کند.
امسال هم مثل سال گذشته فشارها و تهدیدها کم نبود. احضار، بازجویی، تعلیق، تبعید، قطع حقوق و هزار چیز دیگر. اما ما یاد گرفته ایم که ترس را کنار بگذاریم. حاکمیت هر روز سرکوب می کند، اما سرکوب ذره ای از اراده ما کم نمی کند. موانع و حاشیه ها نمی تواند ما را از مسیر منحرف کند. ما در کلاس هایمان می ایستیم، در کنار هم، و برای آزادی، برابری و عدالت تلاش می کنیم.
ما معلمان بوشهر همراه و هم صدا با زنان و همه آزادی خواهان ایران، بر ادامه این راه ایستاده ایم. تا وقتی که زن، زندگی، آزادی فقط یک شعار نباشد. تا وقتی که همه بچه های این خاک بتوانند در آرامش و آزادی درس بخوانند. تا وقتی که معلم بتواند بدون ترس حرف بزند.
- زن زندگی آزادی
- کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر
شهریور ماه ۴۰۵