با احترام به دانش آموزان و معلمانی که جان عزیز خود را در راه آزادی و عدالت خواهی فدا کردند.
مهر ماه، ماهی که نام آن با مدرسه، معلم، مهربانی، مسئولیت، مدارا، نقد، پرسشگری و روابط ارزشمند انسانی و خردگرایانه در راستای آموزش، یاد دهی و یادگیری در هم تنیده شده و پر از خاطرات تلخ و شیرین برای همه ی ماست .
مدرسه مکانی است که میتواند ارزشمندترین مهارتها و تواناییها را ایجاد کند و البته به همین اندازه آسیب زا و زیان رسان هم باشد.
چرا نهادی با این گستردگی و اهمیت به جای آزاد کردن اندیشه و تفکر، ایجاد خلاقیت و نوآوری ،رشد و توسعه و خلق علم، ادبیات، فلسفه و … روز به روز فضای خود را بسته تر کرد؟ معلمان و دانش آموزان آزاداندیش، خلاق، مسئولیت پذیر و پیشرو را با اتهامات واهی زندانی، اخراج، تبعید و انفصال از خدمت داد؟ افراد متظاهر و متحجر با تفکر بسته و بدور از هرگونه نوآوری و خلاقیت را در مصدر کار قرار داد؟
اگر واقع گرایانه بنگریم، پاسخ در ایدئولوژی حاکم است، که خود را صاحب حقیقت مطلق می داند و با تغییر و تحول و نوآوری مطلقا بیگانه است.
معلم و دانش آموز خود را در یک فضای پادگانی می یابند که همه چیز از پیش تعیین شده و هیچ کس حق اعتراض ندارد.
دراین سیستم تمام ویژگی های انسانی که موجب رشد، توسعه، نوآوری و زایش میشود رو به زوال نهاده و البته خود سیستم هم عاقبتی جز نابودی ندارد.
ما همراه دانش آموزان، معلمان و اولیا، وضعیت موجود آموزش و پرورش را ایدئولوژی زده، پادگانی و طبقاتی می دانیم که با کالایی شدن آموزش، بطور سیستماتیک بسیاری از دانش آموزان را از تحصیل و پیشرفت باز داشته و با نگاه جنسیتی موانع تحصیل دختران را فراهم کرده است، محکوم می کنیم و خواستار آموزش و پرورش مستقل از ایدئولوژی رسمی حاکم، رایگان و فراگیر با رعایت برابری در حاشیه و مرکز از حیث زیر ساخت ها و مناسبات آموزشی عقلانی و علم محور می باشیم.
انجمن فرهنگیان هرسین
اول مهرماه ۱۴۰۴