بار دیگر نیروهای امنیتی، به جای رسیدگی به نیازهای ضروری جامعه، دست به سرکوب معلمان در کردستان زدهاند. اخراج، تبعید، بازنشستگیِ اجباری و انفصال از خدمت، ابزارهایی است که برای تصفیهی معلمان آگاه به کار گرفته میشوند، آن هم در شرایطی که بنا به اعتراف وزیر آموزش و پرورش، این وزارتخانه با کمبود دستکم ۱۳۰ تا ۱۴۰ هزار نیرو مواجه است؛ یعنی حدود ۲۰ درصد از نیروی انسانی مورد نیاز مدارس کشور و هزاران دانشآموز از حق ابتدایی خود برای آموزش با کیفیت محرومند.
این برخوردها ریشه در آگاهی و شجاعت معلمان دارد؛ آنانی که حقیقت را دریافتهاند و تلاش میکنند آن را در میان دانشآموزان بگسترانند. معلمانی که علیه خصوصیسازی آموزش قد علم میکنند و با صدای رسا خواهان آموزش رایگان، عدالت آموزشی و توجه به مناطق محروم هستند، هدف سرکوب و فشار قرار میگیرند.
در حالی که بیش از ۵۰ هزار دانشآموز در استانهای کردستان، کرمانشاه و ایلام هنوز در مدارس کپری و کانکسی درس میخوانند و آمار بازماندگان از تحصیل بنا به آمارهای رسمی به بیش از ۳۰۰ هزار نفر در کشور میرسد، دستگاه امنیتی به جای تمرکز بر بهبود شرایط زندگی و آموزش عموم مردم، تنها به اخراج و تهدید معلمان میاندیشد. این سیاستها، طرحهایی نظاممند و حسابشدهاند که هدفشان مرعوب ساختن معلمان، خاموش کردن صدای اعتراض و جلوگیری از پیگیری مشکلات آموزشی دانشآموزان است.
اگر اندکی از منابع و انرژیای که صرف سرکوب فرهنگیان و دیگر اقشار منتقد میشود، به توسعه مدارس، جذب معلم و بهبود شرایط تحصیل اختصاص مییافت، امروز شاهد فقر آموزشی و بحران انسانی به این وسعت در کشور نبودیم. برخورد امنیتی با معلمان، تضییع حقوق بنیادین کودکان و نوجوانان و نقض آشکار اصل عدالت آموزشی است
اتحاد بازنشستگان اعلام میکند که این سرکوبها نه تنها معلمان را از ادامه مسیر بازنخواهد داشت، بلکه ارادهی آنان را در دفاع از حق آموزش رایگان و عدالت آموزشی راسختر خواهد کرد.
۵ شهریور ۱۴۰۴
اتحاد بازنشستگان