به نام آنانی که شرافت را زندگی می‌کنند، نه ادعا

✍️ پیروز نامی

در این روزهای سخت، در این عصرِ پر هراس که صدای حق‌خواهی زیر سایه‌ی سرکوب تلاش می‌کند زنده بماند، هنوز کسانی هستند که قامتشان چراغ امید ماست؛ انسان‌هایی که بی‌هیچ مزد و منتی، بی‌هیچ پشتوانه‌ای جز وجدان، در برابر ظلم می‌ایستند و نام‌شان را کنار مردم می‌نویسند.

وکلای داوطلبی که پرونده‌های ساخته‌وپرداخته‌ی قدرت را به دست می‌گیرند؛ برای کارگران، معلمان، بازنشسته‌ها، فعالان صنفی و هر کسی که صدای حق‌طلبی‌اش برای صاحبان قدرت خوشایند نبود. آنان که با وجود تهدید، پرونده‌سازی، فشارهای امنیتی و سایه‌ی سنگین سپاه، قدمی عقب ننشستند.
این انسان‌ها وکیل بودند، اما پیش از آن انسان، و پیش از هر چیز شرافتمند.

امروز، دل‌مان از رفتن یکی از همین ستارگان بی‌ادعا سنگین است؛ #خسرو_علیکردی
وکیلی که نامش برای ما نه فقط یک فرد، که نماد ایستادگی و حرمت انسان بود. کسی که در روزگار دشوار، در کنار مردم ایستاد و برای حق دفاع کرد؛ با لبخندی آرام، با دلی بزرگ، و با شجاعتی که کمتر می‌توان در این زمانه یافت.

خسروی عزیز؛ تو رفتی، اما مهربانی‌ات ماند. تو رفتی، اما راهت ادامه دارد؛ در قدم‌های وکلای شریف دیگری که امروز بیش از هر زمان می‌دانند تنها نیستند. تو رفتی، اما ما هنوز با یاد تو دلگرم می‌شویم، هنوز به شرافت باور داریم، هنوز می‌دانیم انسانیت خاموش‌شدنی نیست.

این نوشته ادای دِینی است کوچک به تو و به همه‌ی وکلایی که در این سال‌ها، بی‌هیچ چشمداشتی بار سنگین عدالت را بر دوش کشیدند. برای شما که امید را زنده نگه داشتید، که سایه شدید بر سر بی‌پناهان، که با امضای هر لایحه و حضور در هر دادگاه، شعله‌ی انسانیت را افروخته‌تر کردید.
برای ناصر زرافشان
برای عبدالفتاح سلطانی
برای فرزانه زیلابی
برای رامین صفرنیا
برای مصطفی نیلی
برای امیرسالار داودی
برای سید حسین تاج
برای محمد نجفی
برای محمد سیف زاده
برای …
شما سرمایه‌ی اخلاقی این سرزمینید.
و ما قدردان سکوتی هستیم که برای‌مان فریاد شد