✍ آرام فرجالهی
آنچه در برخی مدارس تهران و حومه رخ داده، نمایش عریان قدرت برای شکستن روان یک نسل است. وقتی اعضای بسیج آموزش و پرورش وارد
کلاسهای دختران پایه هفتم میشوند، تصاویر پیکرهای خونین جانباختگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ را پخش میکنند و با لحنی تهدیدآمیز میگویند «نتیجه گوشکردن به تروریستها این است»، پیام روشن است: اطاعت کنید، یا بترسید.
اما حقیقت اینجاست؛ نسلی که بیش از ۲۰۰ همکلاسی در همان اعتراضات جان باختهاند و دهها تن از همکلاسیهایش بازداشت شدهاند، با چند تصویر و تهدید خاموش نمیشود. این نسل، داغدار است؛ خشمگین است؛ و از همه مهمتر، آگاه است.
کلاس درس باید محل پرورش اندیشه باشد، نه آزمایشگاه ارعاب. آنچه رخ داده، تحمیل خشونت روانی بر کودکانی است که هنوز در حال ساختن جهان درونی خود هستند. شوک، گریه، بیهوشی دانشآموزان، نشانه آشکار آسیب است. ادامه پخش تصاویر، حتی پس از مشاهده این واکنشها، نشان میدهد که هدف، درهمشکستن روان جمعی است.
این سیاست، ریشه در ترس دارد؛ ترس از نسلی که دیگر بیصدا نمیماند. نسلی که اینترنت و شبکههای اجتماعی را میشناسد، روایت رسمی را بیچالش نمیپذیرد و درباره عدالت و آزادی پرسش میکند. پاسخ به پرسشگری، اگر سرکوب باشد، شکاف را عمیقتر میکند. هیچ حکومتی با تحقیر نوجوانانش پایدار نمانده است.
بیش از ۲۰۰ دانشآموز کشته شدند، سندی است از هزینهای که جوانترین شهروندان این سرزمین پرداختهاند. دهها بازداشت دیگر، زخم تازهای بر پیکر خانوادههاست. حال، همان سیستم، بهجای پاسخگویی، تصاویر همان جانباختگان را ابزار تهدید میکند. این نه عدالت است، نه تربیت؛ این چرخهای از خشونت نمادین و عینی است.
اگر مدرسه به میدان قدرتنمایی بدل شود، اعتماد اجتماعی فرو میریزد. آموزش و پرورش باید حافظ کرامت انسانی باشد، نه بازوی فشار. هر دانشآموز حق دارد در محیطی امن، بدون ترس از تحقیر یا تهدید، رشد کند. این حق، فراتر از هر گفتمان سیاسی است.
نسل جوان ایران نشان داده که با وجود فشار، خاموش نمیشود. تاریخ نیز گواه است که ارعاب، گرچه ممکن است سکوتی کوتاه بسازد، اما در بلندمدت به انفجار بیاعتمادی میانجامد. آینده را نمیتوان با تصویر مرگ اداره کرد. آینده را باید با امید، عدالت و گفتوگو ساخت.
امروز مسئله فقط یک مدرسه یا یک شهر نیست؛ مسئله، کرامت انسان است. اگر کلاس درس به صحنه ترس بدل شود، فردای جامعه نیز در سایه همان ترس شکل خواهد گرفت. اما اگر نسل جوان، با وجود همه فشارها، بر آگاهی و همبستگی پای بفشارد، هیچ نمایش خشونتی قادر به خاموش کردن رؤیای آزادی نخواهد بود.