
اعتراض به گرانی حق انسانی همگان است، خصوصا اگر عامل آن حاکمیت باشد.
پاسخ به اعتراض، نمایانگر نوع حکمرانی حاکمان بر مسند حکومت است.
اما پاسخ حکومت به مردم تحت ستم، در آبان خونین ۹۸ چه بود؟
پاسخ حاکمان هیچگاه از مجرای خرد بیرون نیامده؛ یا از دهانهی تفنگ بیرون آمده، یا از شکنجههای مرگبار یا از برپا ساختن دار اعدام.
آبان ۹۸، فریاد مردمانی فرودست و مطرود بود که جز زندگی چیزی نمیخواستند. جوانانی که آینده میخواستند، پدرانی که سفرهی بدون شرم آرزو داشتند و مادرانی که به انتظار برگشت فرزندان معترض خود نشسته بودند. و این انتظار در زندان و دار و مزار بسر آمد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، ضمن گرامیداشت یاد و نام آسیبدیدگان، زندانیان خصوصا جانباختگان و اعدام شدگان آبان خونین ۹۸، اعلام میکند: برای شکستن این چرخهی خونبار « اعتراض – کشتار» و گذار از استبداد، ورود به مسیر سازمانیابی آگاهانه، ایجاد همبستگی میان اقشار مختلف مردم، شکلدهی به تشکلهای صنفی و مدنی، گسترش نافرمانیهای مدنی، مقاومت هماهنگ، زنده نگه داشتن صدای دادخواهی و آگاهی بخشی مستمر، اصلیترین ابزارها برای محدود کردن قدرت سرکوب و تحقق حاکمیت واقعی مردم بر سرنوشت خویش است.
