با آغاز سال تحصیلی جدید، حدود یکمیلیون و پانصد هزار دانشآموز در استانهای گیلان، مازندران و گلستان همچنان از حق آموزش به زبان مادری محروم هستند. در این استانها هیچگونه امکان آموزش به زبانهای گیلکی، مازنی و تالشی وجود ندارد و این سیاست بهعنوان ابزاری برای آسیمیلاسیون فرهنگی و مصداقی از زبانکشی و نسلکشی فرهنگی توصیف میشود.
طبق آمار رسمی، هر سال حدود صد هزار دانشآموز در این سه استان از ادامه تحصیل بازمیمانند. کارشناسان آموزشی، نبود آموزش به زبان مادری را در کنار عوامل اقتصادی و اجتماعی، از دلایل اصلی افزایش نرخ ترکتحصیل میدانند.
محرومیت سازمانیافته از آموزش به زبان مادری در گیلان، مازندران و گلستان نه تنها حق بنیادین کودکان را نقض میکند، بلکه آینده زبانها و فرهنگهای بومی این مناطق را با خطر جدی حذف و نابودی روبهرو ساخته است