دومین تجمع اعتراضی معلمان حقالتدریس در راسک در ـ دوم آذر ۱۴۰۴ ـ نشان داد که صبر معلمان به پایان رسیده است. معلمانی که ماههاست وعده میشنوند اما حقوق عادلانه، بیمه، امنیت شغلی و حداقل کرامت انسانی همچنان از آنها دریغ شده است.
این بار، گروهی از معلمان با ترک موقت کلاسها و تجمع ، یک پیام روشن دادند:
«تا زمانی که بیعدالتی ادامه داشته باشد، کلاسها نیز نمیتواند عادی باشد.»
این معلمان میگویند:
هنوز بیمه نداریم.
حقوقها نابرابر و توهینآمیز است.
وضعیت استخدامی ما عمداً بلاتکلیف نگه داشته شده.
مسئولان فقط وعده میدهند و هیچ کاری نمیکنند.
در حالی که کشور از کمبود معلم رنج میبرد، همان معلمانی که بار آموزش را روی دوش دارند، مجبورند برای ابتداییترین حقوق انسانی اعتراض کنند.
این تحقیر معلمان نیست؟
این ویرانکردن آموزش نسل بعد نیست؟
معلمان راسک سکوت را شکستند؛ و اگر گوش شنوایی نباشد، این فریاد فقط بلندتر خواهد شد.