پیروز نامی / فعال صنفی
آن روزی که باید صدای معترض را میشنیدی،
کر بودی.
آن روزی که هشدارها آرام، مسالمتآمیز و از سر امید بود،
نادیده گرفتی.
امروز دیگر خیلی دیر است.
میگویی اعتراض حق مردم است؟
این حرف را زمانی باید میزدی که مردم هنوز امید داشتند،
نه حالا که با گلوله جواب گرفتهاند.
ما به عقب برنمیگردیم.
مردم دیگر آن مردم سادهی دیروز نیستند
که با وعدههای پوچ،
در حد آبنبات چوبی
قانع شوند از حق و هدفشان بگذرند.
آگاهی بازگشتپذیر نیست.
تو از اغتشاش حرف میزنی،
اما مردم از زندگیِ از دسترفته حرف میزنند.
از آیندهای که سوخت،
از جوانهایی که برنگشتند.
خون ریخته شده.
و خون، با برچسب «دشمن» پاک نمیشود.
با انکار، فراموش نمیشود.
باید پاسخگو باشی.
دیگر نه ترس کار میکند،
نه تهدید،
نه وعده.
ما به عقب برنمیگردیم.
بعد از این همه کشته،
بعد از این همه زخم،
هیچ چیز مثل سابق نخواهد بود.
این را نه از سر خشم،
بلکه از دل واقعیت میگوییم:
مردمی که هزینه دادهاند،
با هیچ خطابهای به گذشته بازنمیگردند.