در تاریخ ۲۵ مهر ۱۴۰۴، نیروهای امنیتی بهصورت ناگهانی و خشونتآمیز به منزل جهانگیر رستمی، معلم بازنشسته و عضو انجمن فرهنگیان هرسین، یورش برده و ایشان را بازداشت کرده و بیدرنگ به زندان اوین منتقل کردند. این اقدام در ادامهی موج فشارهای امنیتی علیه خانواده و نزدیکان ایشان صورت گرفت؛ پیشتر در ۲۹ مرداد ۱۴۰۴، پسر و برادرزادهی ایشان، احسان رستمی و رامین رستمی، به همراه سه فعال فرهنگی دیگر، حسن توزندهجانی، مرجان اردشیرزاده و نیما مهدیزادگان، در یورشهای همزمان نیروهای امنیتی در تهران بازداشت و تحت بازجوییهای شدید قرار گرفته بودند.
احسان و رامین رستمی در این مدت در معرض شکنجه و فشارهای سنگین بازجویان برای اخذ اعترافات اجباری قرار داشتهاند و مقاومت آنان در برابر این اجبار، نهایتاً مقامات امنیتی را به بازداشت آقای جهانگیر رستمی برای اعمال فشار روانی و جسمی بیشتر بر خانواده واداشته است.
طبق گزارشهای رسیده، ایشان پس از بازداشت بهشدت مورد شکنجه قرار گرفته و با سر و صورت شکسته، به اجبار برای ملاقات با فرزند و برادرزادهاش برده شده است تا آنان را به پذیرش سناریوهای ساختگی و اعترافات تحمیلی وادار کنند.
ما، بهعنوان انجمن فرهنگیان هرسین، این بازداشت خودسرانه و شکنجههای بیرحمانه و غیرانسانی را قویاً و بیهیچ ابهامی محکوم میکنیم. این اقدام آشکارا فراقضایی است و نقض صریح حقوق بنیادین انسانی و قوانین داخلی و تعهدات بینالمللی محسوب میشود. چنین رویکردهایی یادآور تاریکترین شیوههای سرکوب و شکنجه در قرون گذشته است و هیچ جایگاهی در جامعهای که داعیهی قانونگرایی و عدالت دارد، ندارد.
انجمن فرهنگیان هرسین، خواستار توقف فوری هرگونه شکنجه و اعمال فشار بر بازداشتشدگان، دسترسی به وکیل مستقل، و آزادی بی قید و شرط آنان میباشد. همچنین از تمامی نهادهای صنفی، مدنی و حقوق بشری میخواهیم که صدای رسای جهانگیر رستمی و و دیگر بازداشت شدگان باشند و مانع تداوم خشونت و قانونشکنی نهادهای امنیتی شوند.
امنیت، عدالت و کرامت انسانی قابل معامله نیست — و سکوت در برابر چنین بیعدالتیهایی همراهی با سرکوب و خشونت سیستماتیک است.
انجمن فرهنگیان هرسین
ششم آبانماه ۱۴۰۴