اتحادیههای معلمان در آمریکا به مرور زمان از یک اتحادیه صنفی به یکی از قدرتمندترین بازیگران سیاسی این کشور تبدیل شدهاند. در دهه ۱۹۵۰ معلمان در سیاست چندان فعال نبودند و فعالیتشان به رأی دادن محدود میشد. اما با تصویب قوانین ایالتی برای مذاکره جمعی، شرایط تغییر کرد. این قوانین باعث شد همه معلمان یک منطقه در یک واحد صنفی سازماندهی شوند، اتحادیهها بتوانند حق عضویت بگیرند و دسترسی گسترده به امکانات مدارس داشته باشند. نتیجه آن بود که اتحادیهها درآمد ثابت پیدا کردند و توانستند معلمان را در فعالیت سیاسی سازمان دهند.
در دهه ۱۹۸۰ اتحادیههای معلمان نهتنها در همه ایالتها حضور داشتند بلکه نمایندگان بیشتری از آنها به کنوانسیونهای ملی حزب دموکرات میرفتند تا جایی که تعدادشان از هیئت نمایندگی ایالت کالیفرنیا هم بیشتر شد. آنها کمیتههای اقدام سیاسی ایجاد کردند و در انتخابات محلی نفوذ چشمگیری پیدا کردند. امروز حدود یکچهارم اعضای هیئتمدیره مدارس در آمریکا، معلم یا معلم سابق هستند.
تجربه کالیفرنیا نمونه بارزی از این قدرت است. اتحادیه CTA توانست در بسیاری از انتخابات محلی نامزدهای مورد حمایت خود را پیروز کند و حتی فرماندار وقت، آرنولد شوارتزنگر را در سال ۲۰۰۵ شکست دهد. با وجود فشارهایی مثل رأی دیوان عالی در پرونده «جانوس» در سال ۲۰۱۸ که پرداخت حق عضویت اجباری را ممنوع کرد، این اتحادیه با وجود بحران مالی، با عضوگیری از معلمان تازهکار و خلاقیت در سازماندهی، ریزش نکرد و همچنان بیش از ۳۱۰ هزار عضو دارد و در سطح ایالتی یکی از تأثیرگذارترین نهادهای مدنی محسوب میشود.
در دوران کرونا هم قدرت این اتحادیه مشخص بود. بسیاری از مدارس میگفتند بدون توافق با CTA نمیتوانند بازگشایی کنند. اتحادیه حتی توانست روی نحوه ارزیابی درسی دانشآموزان بعد از کرونا اثر بگذارد.
همه این تحولات نشان میدهد اتحادیههای معلمان در آمریکا از یک تشکل صنفی محدود به یک «قدرت سیاسی» بدل شدهاند. آنها بودجه، شبکه و نفوذ کافی دارند تا در سطح ایالتی و ملی بر سیاستهای آموزشی اثر بگذارند.
منبع : کانال تلگرامی اصل ۲۰
یادداشتهای مندرج در این کانال، صرفاً دیدگاههای شخصی نویسندگان بوده و لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمیکند.